“อย่างน้อยถึงวิธีคิดจะผิด แต่ข้อสรุปก็ถูกใช่ไหม?”
เธอได้ยินเพียงเสียงหัวเราะอย่างขุ่นเคืองจากปลายสาย
“หนิงว่างบอกว่า เสี่ยวจิ่ว ทุกครั้งที่เธอเข้าไปก็จะเจอเศษเสี้ยว ครั้งหน้าเขาจะไปกับเธอด้วย”
ก็เจอกันแค่สามครั้งเองไม่ใช่หรือ?
ครั้งแรกเธอถูกบังคับให้รู้เรื่องนี้ต่างหาก!
ไม่แน่ว่าก่อนหน้านี้ก็เคยเจอมาแล้ว แค่ไม่ได้สังเกต...
จิ่วซานซานตอบว่า “ได้ แต่ฉันรู้สึกว่าเขาไม่น่าไว้ใจเท่าไร ครั้งก่อนหัวเราะจนกลิ้งตกบันได...”
สือเยี่ยนว่า “...เขาบอกว่าเธอใส่อคติคุยกับคนอื่น ไม่ใช่แค่ล้อเธอจนทำให้โดนหักเงินหรอกหรือ แต่เวินเยว่เอาของกิน ของดื่ม แล้วก็เสื้อผ้าให้เธอแล้วนี่ เขาก็มีส่วนช่วยเรื่องนั้นเหมือนกัน”
พูดจบ เขาก็เสริมว่า “ถ้าอยู่ดันเจี้ยนเดียวกับเขา เธอต้องคอยดูเขาให้ดี อย่าปล่อยให้วิ่งออกไปก่อเรื่อง”
จิ่วซานซาน “？？？”
ฉันเนี่ยนะ?
คอยดูเบอร์ห้า？？
พูดจริงเหรอ？？？
แล้วที่ว่าวิ่งออกไปก่อเรื่องนี่หมายความว่ายังไง？？？？
เธอยังไม่ทันได้ถาม ปลายสายก็ตัดไปแล้ว
เธอจึงได้แต่มองลูเวินเยว่ด้วยสายตาขอคำตอบ
อีกฝ่ายกำลังจ้องเจาหยวนอยู่ จนเจาหยวนเริ่มทำตัวไม่ถูก
“พี่ลู มีอะไรผิดปกติเหรอ?”
ลูเวินเยว่โบกมือ
“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ฉันยังไม่เคยทำเสื้อผ้าสำหรับคนรูปร่างแบบเธอเลย เป็นความท้าทายที่น่าสนใจดี”
“กลับไปแล้วจะทำให้สักสองสามชุด ชุดแนวสาวน้อยน่ารักก็น่าจะเหมาะ...”