จิ่วซานซานงอนิ้วแล้วเขกหน้าผากมันอย่างไม่ลังเล
“อื้อ เจ็บนะ พี่สาว”
มันก้มหน้าลง ใช้สองมือกุมหน้าผาก ท่าทางน่าสงสารจับใจ
“...ผมได้เจอแม่แล้วหรือยังครับ?”
ลูเวินเยว่ยื่นกระจกแต่งหน้าออกไป ในกระจกคือผีหญิงที่มีสภาพน่าเวทนาอย่างยิ่ง
ใบหน้าและร่างกายของเธอแทบไม่มีส่วนไหนสมบูรณ์ ทั้งแผลฉีกขาด แผลถูกฟัน แผลถูกเข็มแทง แผลจากการกระแทก...
เด็กน้อยรับกระจกใบนั้นมาด้วยมือสั่นเทา พอเห็นใบหน้าของคนในกระจกชัด ๆ ก็ร้องไห้โฮออกมา
“ขอโทษครับ...ขอโทษ ขอโทษนะครับแม่ เป็นเพราะผมทั้งนั้น ผมมันลูกนอกคอก ผมทำให้แม่ต้องเป็นแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะผม...แม่คงหนีไปจากพ่อได้ตั้งนานแล้ว...”
“......หนวนหนวน?”
“ผมเองครับแม่ ผมเป็นคนทำให้แม่กลายเป็นแบบนี้ แม่ครับ ผมจะมอบชีวิตนี้ให้แม่เดี๋ยวนี้ ไม่สิ รวมวิญญาณของผมด้วย...”
เส้นด้ายแดงพันรัดไต่ขึ้นไปตามแขนขา ลำคอ และช่องท้องของมัน เพียงกระชับเข้าหากันเล็กน้อย ของเหลวสีดำข้นเหนียวก็ทะลักออกมาอย่างไม่ขาดสาย
“......หนวนหนวน ไม่ต้องทำแบบนี้”
เสียงของเธอคล้ายเสียงที่เค้นออกมาจากถุงหนังวัวรั่ว ๆ ทุกครั้งที่เปล่งคำก็มีลมรั่วออกมา แหบพร่าและแห้งผาก
เธอยังคงจดจำทารกตัวน้อยที่นอนอยู่ในห่อตัวได้ เด็กน้อยผู้นั้นเคยเป็นความหวังในการใช้ชีวิตของเธอ
เสียงร้องของเขาแผ่วเบาราวลูกแมวคราง ทว่ากลับเป็นเสมือนสิ่วคมกริบที่ทุบทำลายโลกอันเงียบงันและเยือกแข็งของเธอ