ติ๊งต่อง——
ราวกับเวลาได้หยุดนิ่งลง ณ ขณะนี้
ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังขยำภาพวาด
รอยแยกแผ่ขยายออกไปอย่างไร้เสียง ท้องฟ้าแตกเป็นเศษแก้วสีฟ้าครามนับล้านชิ้น ก่อนจะประกอบกลับเป็นโดมสมบูรณ์อย่างรวดเร็ว
ผืนดินพังทลายราวกับกระจกที่แตกละเอียด ทว่าเศษชิ้นส่วนกลับลอยขึ้นสวนทางกับแรงโน้มถ่วง แล้วประสานกลับเป็นผืนป่าและสิ่งปลูกสร้างดังเดิมอย่างแม่นยำ
ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังถอยหลัง ราวกับมีใครฝืนหมุนนาฬิกาที่มองไม่เห็นกลับไปยังจุดเริ่มต้น
จิ่วซานซานลืมตาขึ้น
มือข้างหนึ่งดึงผ้ากันเปื้อนของเธอเบา ๆ
จิ่วซานซานหันไปมอง เด็กชายที่ดูเหมือนอายุแค่เจ็ดหรือแปดขวบกำลังกอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล จ้องมองเธออยู่
“มาเล่นกับผมสิ”
“ฉันเป็นแม่บ้านนะ”
“ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้ตัวเธอมีกลิ่นขยะเต็มไปหมด ผมก็ไม่รังเกียจหรอก”
จิ่วซานซาน: “?”
เอ๊ะ?
ทำไมถึงรู้สึกคุ้น ๆ เหมือนเคยเจอเหตุการณ์นี้มาก่อน?
เธอเอียงคออย่างงุนงง คิดไปคิดมาก็นึกไม่ออกว่าเพราะอะไร
ช่างเถอะ จัดการเด็กนี่ก่อนแล้วกัน
เธอคว้าหยิกแก้มของมัน
“ยังไงฉันก็เป็นเพื่อนร่วมงานของเธอนะ พูดแบบนี้ทำร้ายจิตใจกันชัด ๆ! ฉันจะไปฟ้องพ่อเธอ!!”
เด็กน้อยเบะปากอย่างน่าสงสาร ทำเสียงสะอึกสะอื้นออดอ้อน “พี่สาว อย่าบอกพ่อผมนะ เขาจะตีผม…”
จิ่วซานซานหัวเราะ “ก็ได้ งั้นฉันเล่นกับเธอ”
เธอหยิบตุ๊กตาของเด็กน้อยขึ้นมา แล้วโยนขึ้นไปในอากาศเป็นวิถีโค้งที่สมบูรณ์แบบ
สมบูรณ์แบบสุด ๆ
ตุบ ตุ๊กตาตกลงพื้น
เด็กน้อยวิ่งตื๋อไปเก็บอย่างเริงร่า จากนั้นก็ยื่นตุ๊กตาให้เธอด้วยสองมืออย่างซื่อ ๆ