เมื่อเห็นว่าหนามกับเส้นด้ายแดงกำลังจะพันรอบเงาดำ จิ่วซานซานใจกระตุก รีบคว้าปากกาหมึกซึมแล้วกระชากมันกลับมา
เงาดำที่กำลังจะโจมตีและตัดหนามให้ขาด: “?”
จิ่วซานซานที่กำลังจ้องตากับเงาดำ: “!”
“ขอโทษ ๆ ฉันตื่นเต้นเกินไป ก็เลยดึงนายกลับมา ไม่รู้เลยว่าเจ้านี่จะดึงนายกลับมาได้ด้วย”
“ผมไม่เข้าใจเลย พี่สาว”
“ทำไมพี่ถึงอยากจากไปล่ะ?”
จิ่วซานซานจะไปรู้ได้ยังไง!
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ฉันก็ความจำเสื่อมอยู่ นายช่วยฟื้นความทรงจำให้ฉันก่อน แล้วฉันค่อยตอบ”
ขณะพูด ปลายนิ้วของเธอแตะร่างเงาดำ ราวกับสามารถทะลุผ่านได้
เธอเงยหน้ามองเงาดำ
เงาดำรอรับคำสั่ง
“ฟังฉันนะ ที่นี่เป็นตุ๊กตารัสเซียซ้อนกัน พวกนายสองคนห่อหุ้มฉันไว้ แล้วพุ่งชนกำแพงพวกนี้ให้พังทะลุออกไปเลย! ยังไงสักชั้นก็ต้องเป็นชั้นนอกสุด!”
จิ่วซานซานนี่ฉลาดสุด ๆ ไปเลย
ไม่มีใครเทียบสติปัญญาของเธอได้
เงาดำทำตามคำสั่ง
“เฮ้ย! เธอกำลังจะหนีไปแล้ว! ยังไม่รีบไปขวางอีก!” พนักงานต้อนรับหัวเราะเยาะ “ไม่อยากได้ครอบครัวของแกแล้วหรือไง? ไม่กลัวหรือว่าฉันจะฆ่าพ่อแก?”
“แกต้องรู้นะ พวกเราขังหมายเลข 8 คนนั้นไว้ได้ไม่นานหรอก เดี๋ยวเธอก็จะตื่นจาก ‘หัวใจ’ แล้ว”
“ถึงตอนนั้น แกไม่เพียงเสียพี่สาวกับพ่อไป แต่ยังเสียบ้านทั้งหลังนี้ด้วย!”
ปลายนิ้วของเด็กน้อยสั่นระริก มันเงยหน้ามองจิ่วซานซานที่พุ่งชนทะลุกำแพงเนื้อออกมา
“พี่สาว ขอโทษนะ”
“เดิมทีผมตั้งใจจะอ่อนโยนกว่านี้ แต่ถ้าไม่ออกแรงอีกหน่อย พี่ก็จะหนีไป เหมือนแม่ ทิ้งผมไป”