หัวของเธอแทบไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไปแล้ว
จิ่วซานซานถอนหายใจ ยอมแพ้แล้วห่อเหี่ยวลง
“นี่เราวิ่งหนีกันทำไมกันแน่?”
จิ่วซานซานอดถามขึ้นมาไม่ได้
“ก็เพื่อความตื่นเต้นไง!”
เสียงของเขาไม่หอบเลยสักนิด ราวกับชั้นเกือบร้อยชั้นที่เพิ่งวิ่งขึ้นมาเป็นแค่การวอร์มอัปง่าย ๆ เท่านั้น
ชั้นที่ 120 ชั้นที่ 130 ชั้นที่ 145...
ความเร็วในการดับไฟของชั้นด้านล่างก็เพิ่มขึ้นเป็นดับทุก ๆ 20 ชั้นแล้ว
ขณะที่หนิงว่างกำลังจะพุ่งขึ้นไปถึงชั้นที่ 150 ความเร็วด้านล่างก็เพิ่มขึ้นฉับพลันเป็นดับทุก ๆ 30 ชั้น
“จิ๊ เห็นเซอร์ไพรส์ที่เขาเตรียมไว้ให้เธอแล้วสินะ แต่ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะ เขาชอบกระโดดตึกเป็นพิเศษ ครั้งก่อนลากผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามคนหนึ่งไปเล่นกระโดดตึก สุดท้ายเขารอด”
พอได้ฟังข่าวจากสือเยี่ยน จิ่วซานซานก็รู้สึกเหมือนฟ้ากำลังจะถล่มลงมา
หนิงว่างพุ่งพ้นชั้นที่ 150 ขึ้นไปถึงดาดฟ้าชั้นบนสุดแล้ว
“เอ่อ... เขาพาฉันมาถึงระเบียงบนดาดฟ้าของตึกระฟ้าแล้ว...”
“อ้อ งั้นฉันพูดช้าไปสินะ เตรียมใจไว้ให้ดีล่ะ อย่าตกใจตายไปก่อนล่ะ วางสายแล้ว”
“เดี๋ยว ๆ ๆ!!!”
จิ่วซานซานเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับรอยยิ้มของหนิงว่าง
“...เราไม่กระโดดได้ไหม?”
หนิงว่างแสร้งทำท่าครุ่นคิด ก่อนชี้ไปด้านหลัง
“ดูสิ ผีปิดไฟตามขึ้นมาบนดาดฟ้าแล้ว เราไม่มีที่ให้หนีแล้วนะ!”
“ฉันมี...”
เธอยังพูดคำว่า ‘ไอเทม’ ไม่ทันจบ หนิงว่างก็หนีบตัวเธอไว้แล้ววิ่งเร่งความเร็ว ก่อนกระโดดข้ามราวดาดฟ้าด้วยมือข้างเดียวและดิ่งลงไปเบื้องล่าง