เมื่อเห็นว่าอุณหภูมิร่างกายของเจาหยวนค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ จากที่เย็นเยียบราวน้ำแข็ง จิ่วซานซานจึงค่อยคลายกังวลลงเล็กน้อย
เธอนึกถึงคำพูดที่เจาหยวนเพิ่งเอ่ยขึ้นมา
“ภาพลวงตาเหรอ? เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่? ตอนที่พวกเราถูกเงาดำโอบล้อมอย่างนั้นหรือ?”
เจาหยวนจ้องเธอพลางส่ายหน้า ก่อนยกมือชี้ไปด้านหลัง
จิ่วซานซานหันกลับไปมอง ด้านหลังกลับเป็นหอพักพนักงาน ทั้งที่เธอเพิ่งก้าวเข้ามาในป่าแห่งนี้ได้ไม่นาน!
“พี่สาว ยิ่งภาพลวงตารุนแรงขึ้น สิ่งต่าง ๆ ข้างในก็ยิ่งพิสดารขึ้นเรื่อย ๆ”
เพราะอย่างนี้ ในภาพลวงตาเธอคิดถึงอะไรก็จะปรากฏสิ่งนั้นขึ้นมา สือเยี่ยนจู่ ๆ ก็เงียบเสียงไป เงาดำถูกสังหารในพริบตา ป่ากลายเป็นทะเลสาบ เจาหยวนรู้สึกไม่สบาย และสุดท้ายก็หายตัวไป
“ถ้าอย่างนั้น… ตอนนี้พวกเราตื่นขึ้นมาจริง ๆ แล้วใช่ไหม?”
“วางใจเถอะพี่สาว ที่นี่คือโลกความจริง”
จิ่วซานซานทรุดนั่งลงกับพื้น รู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งตัว
“ขอบใจมากนะเจาหยวน ไม่อย่างนั้นฉันคงอั้นจนตายไปแล้ว”
เจาหยวนส่ายหน้า “โชคดีที่พี่สาวจับเชือกแดงของฉันไว้ แล้วก็โชคดีที่เลือดในตัวฉันเป็นกระแสน้ำสีดำ ไม่อย่างนั้นฉันคงช่วยพี่สาวไว้ไม่ได้”
จิ่วซานซานลูบหัวมัน แล้วพลันนึกถึงวั่งจื่อกับคนอื่น ๆ
กระแสน้ำสีดำนี่เป็นของในดันเจี้ยนลับสุดยอด พวกเขาคงไม่เป็นอะไรใช่ไหม?
เธอรีบแตะติ่งหู “ฮัลโหล ๆ สือเยี่ยน วั่งจื่อกับคนอื่น ๆ ยังปลอดภัยดีไหม? ป่านี้ถูกกระแสน้ำสีดำกัดกร่อน ทำให้คนติดอยู่ในภาพลวงตาได้”