“สวัสดี เธอยอมตายเพื่อฉันได้ไหม?”
เด็กน้อยยิ้มกว้าง โบกมือให้ชายที่เปิดประตู
ชายคนนั้นตาเหม่อลอย ค่อย ๆ ย่อตัวลงอย่างไร้สติ
เกิดอะไรขึ้น? จิ่วซานซานขมวดคิ้ว
NO.892
ทำไมถึงพลาดง่าย ๆ แบบนี้ได้? หรือเป็นเพราะมีศพเศรษฐีอยู่ในห้อง เลยถูกบังคับให้เปิดประตู? แล้วอุปกรณ์ของเขาล่ะ? ไม่ยอมใช้หรือไง?
จิ่วซานซานขยับตัว มองเข้าไปในห้อง
ด้านในว่างเปล่า ทุกอย่างเป็นปกติดี
เด็กน้อยยกมือขึ้นประคองแก้มชายคนนั้น ลูบเบา ๆ เพียงครู่เดียว เลือดก็ซึมออกมาจากใบหน้าของเขา ก่อนจะตายลงอย่างเงียบเชียบ
“พี่สาว ให้หนูช่วยยกเขาใส่รถเข็นทำความสะอาดของพี่ไหม?”
ยังไม่ทันที่จิ่วซานซานจะตอบ เด็กน้อยก็สะบัดมือ ด้ายสีแดงตวัดรัดร่างไร้วิญญาณ บังคับให้ยืนขึ้นอย่างโซเซ
“ต้องเชื่อฟังดี ๆ นะ ต้องเข้าไปในรถเข็นทำความสะอาดดี ๆ อย่าทำเสื้อผ้าพี่สาวเปื้อนล่ะ”
ตุ้บ—
เขาคลานเข้าไปในรถเข็น แล้วกลิ้งเข้าไปด้านใน
จิ่วซานซานซึ่งเพิ่งสวมถุงมือ เตรียมลงมือทำงานอย่างเต็มที่ “……”
เธอพูดคำว่าอิจฉาจนเบื่อแล้ว
เธอหยิบผ้าขี้ริ้วขึ้นมาเช็ดเลือดที่หยดลงพื้นอย่างเงียบ ๆ ส่วนเด็กน้อยก็นั่งยอง ๆ อยู่ข้างเท้าเธอ เล่นพันเชือกเป็นลวดลาย
“พี่สาว พี่ชอบ NO.8 มากใช่ไหม?”
“หืม? ใช่สิ ฉันกับเธอเป็นเพื่อนสนิทกัน พวกเธอคงไม่มีใครคิดจะฆ่าเธอหรอกใช่ไหม?”