คนขับรถมีสีหน้าลำบากใจ:
“แต่รถเมล์สายอื่นล้วนเป็นทางตัน เอ็นพีซีบนรถไม่มีสำนึกของตัวเอง พวกมันเต็มไปด้วยความอาฆาต ใครก็ตามที่ขึ้นรถจะถูกพวกมันฉีกเป็นชิ้น ๆ”
จิ่วซานซานเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “เมื่อก่อนคงไม่ได้หรอก แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว เรามีเขา!”
เธอยกมือทั้งสองข้างชี้ไปทางซ่งขวางล่าง ก่อนจะยิ้มให้คนขับรถอย่างมั่นใจ
“...เขาเป็นผู้เล่นนะ ถงถง เชื่อใจไม่ได้!”
คนขับรถก้าวมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ยืนคั่นกลางพวกเขา แล้วปกป้องจิ่วซานซานไว้ด้านหลัง
“ถงถง ผู้เล่นเชื่อใจไม่ได้ทั้งนั้น พวกนั้นกลับกลอก เจ้าเล่ห์เพทุบาย ไม่ว่าใครก็ห้ามเชื่อ!”
ซ่งขวางล่างหรี่ตาลง ปลอกนิ้วลากผ่านกันเกิดเสียงแหลมบาดหู
“ฉันว่านายเป็นพวกเดียวกับมนุษย์ไร้หน้าสองตัวนั้นใช่ไหม พวกมันโผล่มาบนรถนาย แต่นายกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด”
คนขับรถแค่นเสียงเย็นชา พลางบังจิ่วซานซานไว้จนมิด
“แกฆ่าคนบนรถฉันไปแล้ว ยังตามถงถงมาที่นี่อีก คิดจะรวบหัวรวบหางพวกเราให้หมดใช่ไหม!”
“ฉันบอกไว้เลย ฉันจะไม่ทำผิดซ้ำเป็นครั้งที่สอง และจะไม่ยอมเสียถงถงไปอีก!!”
อารมณ์ของมันพลุ่งพล่าน ความทรงจำราวกับมือใหญ่ที่ฉุดมันกลับไปยังฝันร้ายครั้งนั้น
ร่างเด็กหญิงตัวน้อยที่แหลกเหลว เด็กสาวผู้มีรอยยิ้มไร้เดียงสาประดับใบหน้าอยู่เสมอ บัดนี้นอนแน่นิ่งอยู่ในอ้อมแขนของมันอย่างเย็นชา
บนใบหน้าของเธอยังคงมีรอยยิ้ม ก่อนหน้านั้นเพียงชั่วครู่ เธอยังดีใจที่ได้โผเข้าหาอ้อมแขนของคนขับรถอยู่เลย