“หึ พูดจาใหญ่โตไม่อายปากเลยนะ พี่เนี่ยน แล้วเราจะ...”
ฮั่วล่างหัวเราะเยาะ แม้จะไม่สบอารมณ์ แต่ตราบใดที่เนี่ยนซางเสวี่ยยังไม่เอ่ยปาก พวกเขาก็ไม่กล้าลงมือเองตามใจ
“ปล่อยพวกเขาไปเถอะ ดูก็รู้ว่าเป็นผู้เล่นที่เพิ่งเข้าดันเจี้ยนนี้ครั้งแรก ไม่รู้ว่าหลังวันที่สามที่นี่จะเกิดอะไรขึ้น”
เนี่ยนซางเสวี่ยมองทิวทัศน์ยามค่ำคืน น้ำเสียงเรียบเฉย
“เราให้โอกาสพวกเขาไปแล้ว อย่าไปเสนอตัวให้โอกาสครั้งที่สองเลย”
“รับทราบ พี่เนี่ยน งั้นพวกเราไปหาผู้เล่นกลุ่มต่อไปกัน!”
เนี่ยนซางเสวี่ยเหลือบตามองแล้วขยับปลายนิ้ว ฮั่วล่างก็เข้าใจทันที ก่อนขับรถออกไปตามทางตรง
จิ่วซานซานถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นฮั่วล่างกับพวกพ้องบนหน้าจอค่อย ๆ ห่างออกไป
แสงอรุณเริ่มจับขอบฟ้า ลมอุ่นขึ้น พัดพาความหวานชื่นเย็นสบายที่มีเฉพาะในยามเช้ามาด้วย
รถจักรยานยนต์แล่นผ่านกลุ่มอาคาร แสงสีทองเจิดจ้าราวคลื่นทะลักเข้าท่วมไหล่ของพวกเขา ก่อนทอดเงายาวเหยียดไปเบื้องหลัง
จิ่วซานซานมองจนเหม่อลอย ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกราวกับยังอยู่ในโลกความจริง กำลังสวมชุดนอน กอดเครื่องเล่นเกม โต้รุ่งดูพระอาทิตย์ขึ้น แล้วตื่นเต้นจนคว้าโทรศัพท์มาถ่ายภาพทุกอย่างไว้ ก่อนจะแชร์ให้เพื่อนดูอย่างกระตือรือร้น
ชีวิตแบบนั้นชวนให้เธอคิดถึงก็จริง แต่ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่านั้น
เธอคว้าหมวกกันน็อกของหนิงว่างไว้แล้วตะโกนถาม
“นี่คุณจะขับไปถึงไหนกันแน่?”
“หา? เราไม่ได้กำลังหนีตายกันอยู่เหรอ? จะขับไปไหนก็ช่าง ขับต่อไปเรื่อย ๆ ก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง?”