เด็กนี่หลอกง่ายจริง ๆ
มันวิ่งดุ๊กดิ๊กไปเก็บตุ๊กตาขึ้นมา แล้วยัดใส่มือเธอ
ฟิ้ว—
ตุ๊กตาลอยเป็นเส้นโค้งอีกครั้ง
ดูเหมือนมันจะพบความสนุกจากการเก็บของเล่นแล้ว พอตุ๊กตาลอยขึ้นฟ้า มันก็รีบก้าวเท้าวิ่งตามไปทันที
พนักงานบริการสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูโรงแรมมองหน้ากัน ต่างอ่านพบความสนุกที่หาได้ยากในแววตาอันแสนเบื่อหน่ายของอีกฝ่าย
จากนั้นพวกมันก็หันมามองเกมเก็บของเล่นนี้พร้อมกัน
“เก่งมาก! ตอนนี้รับตุ๊กตาได้ก่อนมันตกแล้วด้วย!”
จิ่วซานซานเอ่ยชมพลางลูบหัวมัน
เมื่อถูกชม เด็กน้อยก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม มันกอดตุ๊กตากระโดดโลดเต้น พึมพำอยู่ในปาก
“เสี่ยวเปิ่นเปิ่นเห็นไหม พี่สาวชมฉันด้วย ฉันเก่งมากใช่ไหมล่ะ!”
มันกอดตุ๊กตาหมุนเป็นวงกลม แต่พอสายตาเหลือบไปทางประตูใหญ่ของโรงแรม ก็พลันก้มหน้าห้อยลงมา
“ฮิ ๆ ๆ มีคนมาแล้ว มีคนมาแล้ว คราวนี้มีคนมาเยอะแยะเลย!”
ชั่วพริบตา มันก็กลับเป็นปกติ ยืนกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงประตูโรงแรมอย่างตื่นเต้น พลางโบกมือเรียกพวกเขา
จิ่วซานซานเดินมาถึงหน้าโรงแรมเช่นกัน เธอมองเห็นลูเวินเยว่ในทันที อีกฝ่ายสะพายกระเป๋าใบใหญ่หลายใบ แถมยังถือถุงชอปปิงใบโตอยู่ในมือ
เอ๊ะ? ที่แท้ใช้วิธีนี้เอาเสื้อผ้ากับอาหารมาให้เธอเหรอ?
ลูเวินเยว่สวมชุดโลลิตาชุดใหม่เอี่ยม โทนสีหลักเป็นสีงาช้างแต่งลวดลายกุหลาบสีชมพู ด้านหลังเอวผูกโบผ้าซาตินขนาดใหญ่ ผมหางม้าสองข้างม้วนเป็นลอน รวบสูงด้วยริบบิ้นกำมะหยี่สีแดงไวน์ ลอนผมทุกช่อได้รับการจัดแต่งอย่างประณีตให้เป็นเกลียวเหมือนลอนผมของตุ๊กตา