“นี่! ทำไมถึงทำร้ายคนอื่นล่ะ”
ตำรวจหลายคนรีบเข้าไปห้ามชายคนนั้น
“อย่าตีลูกสาวฉันนะ! อย่าทำร้ายเอินหยาของฉัน” หญิงวัยกลางคนที่กอดเด็กสาวอยู่พลันมีอารมณ์รุนแรงขึ้น ก่อนจะค่อย ๆ ร้องไห้ออกมา
จังหวะนั้นเอง รถพยาบาลก็มาถึง
หมอเข็นเตียงเคลื่อนย้ายผู้ป่วยเข้ามาอย่างรวดเร็ว กำลังจะยกเด็กสาวขึ้นไป แต่ชายคนนั้นกลับพุ่งเข้าไปกดลูกสาวตัวเองไว้แน่น
“บอกมา ตกลงมันชนแกหรือเปล่า รีบพูดสิ นังตัวขาดทุน แกพูดไม่เป็นแล้วหรือไง! ใครสอนให้แกโกหกแบบนี้ คนนี้เป็นชู้ของแกใช่ไหม พวกแกสมรู้ร่วมคิดกันหลอกฉันใช่ไหม อยากให้ฉันควักเงินให้พวกแกสินะ ถุย!”
“คุณเป็นคนผลักฉัน! ก็คุณนั่นแหละ! ที่ฉันพูดเป็นความจริงทั้งหมด!” เด็กสาวตะโกนร้องไห้
“นังสารเลว! ในเมื่อแกยืนกรานจะโกหก งั้นก็ไม่ต้องไปโรงพยาบาลแล้ว ฉันไม่มีเงินรักษาขาให้แก แกก็พิการไปทั้งชีวิตนั่นแหละ ไม่ไปแล้ว เราไม่ไปโรงพยาบาลแล้ว พวกแกไสหัวไปให้หมด! ใครกล้าพาเธอไปโรงพยาบาลก็จ่ายเงินเอง!”
หญิงวัยกลางคนพุ่งเข้าไปโต้เถียงกับชายคนนั้นอีกครั้ง ร้องไห้จนแทบขาดใจ “ไม่ได้ เอินหยาต้องไปโรงพยาบาล! ปล่อยลูกสาวฉันนะ ลูกสาวฉันจะพิการไม่ได้ เอินหยาของฉัน...”
ฮั่นสือซวี่มองผ่านฝูงชนไปเห็นเด็กสาวที่อยู่กลางความวุ่นวายก้มหน้า น้ำตาราวกับฝังแน่นอยู่บนใบหน้า ไม่มีวันไหลจนหมด
เธอดูน่าสงสารราวกับถูกคนทั้งโลกกลั่นแกล้งมา
“ผมจ่ายเอง”
ฮั่นสือซวี่เดินเข้าไปผลักชายคนนั้นออก “ยังไงผมก็เป็นคนชนคน ผมจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดเอง”
ชายคนนั้นยังไม่ยอมจบ เงยหน้าถามว่า “แค่ค่ารักษาพยาบาลเหรอ”
ฮั่นสือซวี่หันกลับไปที่รถ ค้นเงินสดทั้งหมดออกมา
ซ่งเอินหยาเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา เห็นชายหนุ่มโยนเงินปึกใหญ่ใส่อ้อมแขนของอีกฝ่าย
“เอาเงินไปแล้วไสหัวไป!”
ชายคนนั้นยิ้มหน้าบาน รีบก้มเก็บเงินที่ตกพื้นแล้วนับ ก่อนจะเดินจากไปอย่างย่ามใจ
พอเขาไป ทุกคนก็โล่งอก
เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ที่ยังขวัญเสียจึงกล้าอุ้มซ่งเอินหยาขึ้นเตียงเคลื่อนย้ายผู้ป่วย
ตำรวจหลายคนสีหน้าไม่สู้ดี พึมพำกันเบา ๆ พลางช่วยเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายทั้งหมด จากนั้นจึงขึ้นรถตำรวจ
ฮั่นสือซวี่กลับขึ้นรถด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ขับตามรถพยาบาลออกจากสนามบินไปพร้อมกัน
*
หลังจากเผยจี้เจ๋อถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาล เขาก็หลับไปตลอดทั้งคืน พอตื่นขึ้นมาก็เป็นช่วงฟ้าสาง เสียงพูดคุยของคุณปู่ตระกูลเผยดังแว่วมาจากนอกห้อง
“คุณตำรวจเซวีย ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณมาก ถ้าพวกคุณไม่ทำงานอย่างเต็มที่ จี้เจ๋อคงเป็นตายเท่ากัน”
“ผมไม่กล้ารับความดีความชอบหรอกครับ ที่พวกเราพบเขาก็ต้องขอบคุณคุณหนูจิงด้วย”
“ยังไงก็ต้องขอบคุณ นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเรา”
เมื่อชายชราส่งสัญญาณ ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยื่นกล่องใบหนึ่งให้
“ส่วนคุณหนูจิงคนนั้น...เป็นใครกันครับ บุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ ยังไงก็ต้องไปขอบคุณถึงบ้านด้วยตัวเอง”
คุณตำรวจเซวียลูบคลำกล่องที่มีน้ำหนักอยู่ในมือ พอได้ของมาแล้วก็ไม่คิดจะอุบอะไรอีก
เขายิ้มพลางพูดว่า “เป็นคนตระกูลจิงที่อยู่แถวนครหลวงหรูหราครับ แต่คุณหนูจิงหยวนซีอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ เตรียมตัวให้พร้อมก่อนค่อยไปเยี่ยมจะดีกว่า”
เขาจำได้ว่าเมื่อคืนจิงหยวนซีไม่รู้จักคุณชายคนนี้ที่อยู่ข้างในเลยด้วยซ้ำ อีกฝ่ายยังไม่รู้จักตระกูลจิงด้วยซ้ำ คงเป็นแค่เศรษฐีใหม่ธรรมดา ๆ
แต่ในเมื่อรับของมาแล้ว เขาก็ไม่กลัวที่จะพูดเพิ่มอีกสักหน่อย ถือว่าได้สร้างไมตรีไว้
คนรวยน่ะ คบไว้สักสองสามคนก็ไม่เสียหาย
ชายชราเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ อีกฝ่ายคงกลัวว่าพวกเขาจะถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าบ้าน
แต่เรื่องเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คนนอกฟัง
ชายชรากล่าวขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะส่งอีกฝ่ายออกไป
“จิงหยวนซี...”
เผยจี้เจ๋อที่นอนอยู่ด้านในพึมพำชื่อนี้ออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
“กึก—”
พอได้ยินเสียง เผยจี้เจ๋อก็รีบหลับตาลงอีกครั้ง
หลังปิดประตู ชายวัยกลางคนที่ชื่อเผยซิวหย่วนก็ใช้ไม้เท้าพยุงตัว พาผู้ช่วยมานั่งข้างเตียง
“ในเมื่อตื่นแล้วก็เลิกแกล้งหลับได้แล้ว ก่อนหน้านี้แกทำอะไรไว้ ฉันจะไม่ถามให้มากความ แต่ตั้งแต่วันนี้ไป แกต้องตั้งใจไปเรียน อยู่ข้างนอกเหลวไหลมานานจนยิ่งกำเริบเสิบสาน”
“หา? ไปเรียนเหรอ”
เผยจี้เจ๋อลืมตาโพลง พอคิดจะลุกขึ้นก็สะเทือนแผลจนเจ็บหน้าบิดเบี้ยว ผู้ช่วยของคุณปู่กดเขากลับลงไปอย่างไม่ออมแรง
“ผมไม่ไป”
เผยซิวหย่วนกระแทกไม้เท้าลงพื้นอย่างแรง เกิดเสียงทึบดังขึ้น “ทำไมแกยังไม่เข้าใจอีก ที่แกเกือบตายก็เพราะมัวแต่ไปมั่วสุมอยู่ข้างนอก! พวกที่ทำเรื่องแบบนั้นจะมีความน่าเชื่อถืออะไร แกคิดจริง ๆ เหรอว่าพวกมันจะช่วยแก มีแต่จะทำให้แกเดือดร้อน!”
พอได้ยินแบบนั้น เผยจี้เจ๋อก็เงียบลงทันที ก้มหน้ามองต่ำโดยไม่พูดอะไร
เผยซิวหย่วนมองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดเสียงเบาว่า “เรื่องพ่อแม่แกก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ”
“งั้นพวกเขาก็ตายไปแบบนั้นเลยเหรอ เขาเป็นลูกชายคนเดียวของคุณ เธอก็เป็นสะใภ้ตระกูลเผย” เผยจี้เจ๋อถามเสียงแหบ
ทายาทผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของตระกูลเผยเสียชีวิตในเหตุจลาจลเมื่อ 8 ปีก่อน ถูกพวกกบฏในศาสนจักรยิงจนเสียชีวิตพร้อมกับภรรยา
เผยซิวหย่วนอ้าปาก แต่ก็เงียบไปพักใหญ่กว่าจะพูดขึ้นมาได้
“คนตายฟื้นกลับมาไม่ได้ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือแกยังมีชีวิตอยู่ ที่ฉันยืนกรานจะกลับประเทศก็เพื่อให้แกอยู่ห่างจากคนพวกนั้นให้ขาด แล้วจะให้ฉันต้องเสียลูกก่อนวัยอันควรอีกครั้งหรือไง”
“ฉันย้ายแกไปเรียนที่โรงเรียนนานาชาติตี้อันแล้ว สำนักงานใหญ่ของตระกูลเผยก็จะทยอยย้ายกลับประเทศ ส่วนทางศาสนจักร เราจะไม่เข้าไปยุ่งอีก”
“รักษาตัวให้หายแล้วกลับไปเรียนใหม่ ถือว่าทำเพื่อฉัน”
เผยจี้เจ๋อไม่พูดอะไร หันหลังให้คนข้างเตียง
ไม่นานนัก ห้องก็กลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง
*
ตระกูลจิง—
จิงหยวนซีลงมาชั้นล่าง เห็นจิงหยวนผู้เป็นพ่อนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว
“ฉันได้ยินหานเหวินโจวบอกว่า ฮั่นสือซวี่ออกจากจงตูไปแล้ว”
ทันทีที่จิงหยวนซีนั่งลง เสียงสุขุมของชายวัยกลางคนก็ดังขึ้น
โต๊ะอาหารเงียบไปนาน มีเพียงเสียงมีดกับส้อมกระทบกัน
“เธอไม่รู้เหรอ” จิงหยวนดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
“เขาไม่รับสายฉัน” จิงหยวนซีเล่นมีดบนโต๊ะในมือ “นี่คือคู่หมั้นที่พ่อเลือกให้ฉัน”
“เคร้ง—”
จิงหยวนวางมีดกับส้อมลง มองลูกสาว “พวกเธอโตมาด้วยกัน ความผูกพันก็ลึกซึ้งอยู่แล้ว”
“หลี่เฉิงซั่วก็โตมาด้วยกันกับพวกเรา ทำไมไม่เลือกเขาล่ะ”
“เขาไม่คู่ควร”
จิงหยวนหยิบมีดกับส้อมขึ้นมาอีกครั้งหลังพูดจบ น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “ช่วงไม่กี่ปีมานี้ตระกูลฮั่นกำลังรุ่งเรือง ธุรกิจก็ไปได้ดี ฮั่นสือซวี่เป็นลูกชายคนเดียว เป็นตัวเลือกที่เหมาะที่สุดสำหรับการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ เขาไม่เชื่อฟังก็เป็นเพราะเธอไม่มีความสามารถเอง”
“ฉันไม่เชื่อฟัง ก็เป็นเพราะพ่อไม่มีความสามารถเหมือนกัน”
จิงหยวนชะงักมือ เงยหน้าสบตาลูกสาว
สีหน้าของพ่อลูกแทบจะเหมือนกัน คมกริบและแข็งกร้าว
น้ำเสียงของทั้งคู่ไม่มีแววทะเลาะกันแม้แต่น้อย แต่คำพูดที่เอ่ยออกมากลับดุดันยิ่งกว่าการทะเลาะกันเสียอีก