ลำดับอำนาจ: คุณหนูใหญ่ตื่นรู้ในโรงเรียนชนชั้นสูง

ตอนที่ 4 พูดคุย

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“นี่! ทำไมถึงทำร้ายคนอื่นล่ะ”

ตำรวจหลายคนรีบเข้าไปห้ามชายคนนั้น

“อย่าตีลูกสาวฉันนะ! อย่าทำร้ายเอินหยาของฉัน” หญิงวัยกลางคนที่กอดเด็กสาวอยู่พลันมีอารมณ์รุนแรงขึ้น ก่อนจะค่อย ๆ ร้องไห้ออกมา

จังหวะนั้นเอง รถพยาบาลก็มาถึง

หมอเข็นเตียงเคลื่อนย้ายผู้ป่วยเข้ามาอย่างรวดเร็ว กำลังจะยกเด็กสาวขึ้นไป แต่ชายคนนั้นกลับพุ่งเข้าไปกดลูกสาวตัวเองไว้แน่น

“บอกมา ตกลงมันชนแกหรือเปล่า รีบพูดสิ นังตัวขาดทุน แกพูดไม่เป็นแล้วหรือไง! ใครสอนให้แกโกหกแบบนี้ คนนี้เป็นชู้ของแกใช่ไหม พวกแกสมรู้ร่วมคิดกันหลอกฉันใช่ไหม อยากให้ฉันควักเงินให้พวกแกสินะ ถุย!”

“คุณเป็นคนผลักฉัน! ก็คุณนั่นแหละ! ที่ฉันพูดเป็นความจริงทั้งหมด!” เด็กสาวตะโกนร้องไห้

“นังสารเลว! ในเมื่อแกยืนกรานจะโกหก งั้นก็ไม่ต้องไปโรงพยาบาลแล้ว ฉันไม่มีเงินรักษาขาให้แก แกก็พิการไปทั้งชีวิตนั่นแหละ ไม่ไปแล้ว เราไม่ไปโรงพยาบาลแล้ว พวกแกไสหัวไปให้หมด! ใครกล้าพาเธอไปโรงพยาบาลก็จ่ายเงินเอง!”

หญิงวัยกลางคนพุ่งเข้าไปโต้เถียงกับชายคนนั้นอีกครั้ง ร้องไห้จนแทบขาดใจ “ไม่ได้ เอินหยาต้องไปโรงพยาบาล! ปล่อยลูกสาวฉันนะ ลูกสาวฉันจะพิการไม่ได้ เอินหยาของฉัน...”

ฮั่นสือซวี่มองผ่านฝูงชนไปเห็นเด็กสาวที่อยู่กลางความวุ่นวายก้มหน้า น้ำตาราวกับฝังแน่นอยู่บนใบหน้า ไม่มีวันไหลจนหมด

เธอดูน่าสงสารราวกับถูกคนทั้งโลกกลั่นแกล้งมา

“ผมจ่ายเอง”

ฮั่นสือซวี่เดินเข้าไปผลักชายคนนั้นออก “ยังไงผมก็เป็นคนชนคน ผมจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดเอง”

ชายคนนั้นยังไม่ยอมจบ เงยหน้าถามว่า “แค่ค่ารักษาพยาบาลเหรอ”

ฮั่นสือซวี่หันกลับไปที่รถ ค้นเงินสดทั้งหมดออกมา

ซ่งเอินหยาเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา เห็นชายหนุ่มโยนเงินปึกใหญ่ใส่อ้อมแขนของอีกฝ่าย

“เอาเงินไปแล้วไสหัวไป!”

ชายคนนั้นยิ้มหน้าบาน รีบก้มเก็บเงินที่ตกพื้นแล้วนับ ก่อนจะเดินจากไปอย่างย่ามใจ

พอเขาไป ทุกคนก็โล่งอก

เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ที่ยังขวัญเสียจึงกล้าอุ้มซ่งเอินหยาขึ้นเตียงเคลื่อนย้ายผู้ป่วย

ตำรวจหลายคนสีหน้าไม่สู้ดี พึมพำกันเบา ๆ พลางช่วยเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายทั้งหมด จากนั้นจึงขึ้นรถตำรวจ

ฮั่นสือซวี่กลับขึ้นรถด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ขับตามรถพยาบาลออกจากสนามบินไปพร้อมกัน

*

หลังจากเผยจี้เจ๋อถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาล เขาก็หลับไปตลอดทั้งคืน พอตื่นขึ้นมาก็เป็นช่วงฟ้าสาง เสียงพูดคุยของคุณปู่ตระกูลเผยดังแว่วมาจากนอกห้อง

“คุณตำรวจเซวีย ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณมาก ถ้าพวกคุณไม่ทำงานอย่างเต็มที่ จี้เจ๋อคงเป็นตายเท่ากัน”

“ผมไม่กล้ารับความดีความชอบหรอกครับ ที่พวกเราพบเขาก็ต้องขอบคุณคุณหนูจิงด้วย”

“ยังไงก็ต้องขอบคุณ นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเรา”

เมื่อชายชราส่งสัญญาณ ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยื่นกล่องใบหนึ่งให้

“ส่วนคุณหนูจิงคนนั้น...เป็นใครกันครับ บุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ ยังไงก็ต้องไปขอบคุณถึงบ้านด้วยตัวเอง”

คุณตำรวจเซวียลูบคลำกล่องที่มีน้ำหนักอยู่ในมือ พอได้ของมาแล้วก็ไม่คิดจะอุบอะไรอีก

เขายิ้มพลางพูดว่า “เป็นคนตระกูลจิงที่อยู่แถวนครหลวงหรูหราครับ แต่คุณหนูจิงหยวนซีอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ เตรียมตัวให้พร้อมก่อนค่อยไปเยี่ยมจะดีกว่า”

เขาจำได้ว่าเมื่อคืนจิงหยวนซีไม่รู้จักคุณชายคนนี้ที่อยู่ข้างในเลยด้วยซ้ำ อีกฝ่ายยังไม่รู้จักตระกูลจิงด้วยซ้ำ คงเป็นแค่เศรษฐีใหม่ธรรมดา ๆ

แต่ในเมื่อรับของมาแล้ว เขาก็ไม่กลัวที่จะพูดเพิ่มอีกสักหน่อย ถือว่าได้สร้างไมตรีไว้

คนรวยน่ะ คบไว้สักสองสามคนก็ไม่เสียหาย

ชายชราเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ อีกฝ่ายคงกลัวว่าพวกเขาจะถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าบ้าน

แต่เรื่องเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คนนอกฟัง

ชายชรากล่าวขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะส่งอีกฝ่ายออกไป

“จิงหยวนซี...”

เผยจี้เจ๋อที่นอนอยู่ด้านในพึมพำชื่อนี้ออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

“กึก—”

พอได้ยินเสียง เผยจี้เจ๋อก็รีบหลับตาลงอีกครั้ง

หลังปิดประตู ชายวัยกลางคนที่ชื่อเผยซิวหย่วนก็ใช้ไม้เท้าพยุงตัว พาผู้ช่วยมานั่งข้างเตียง

“ในเมื่อตื่นแล้วก็เลิกแกล้งหลับได้แล้ว ก่อนหน้านี้แกทำอะไรไว้ ฉันจะไม่ถามให้มากความ แต่ตั้งแต่วันนี้ไป แกต้องตั้งใจไปเรียน อยู่ข้างนอกเหลวไหลมานานจนยิ่งกำเริบเสิบสาน”

“หา? ไปเรียนเหรอ”

เผยจี้เจ๋อลืมตาโพลง พอคิดจะลุกขึ้นก็สะเทือนแผลจนเจ็บหน้าบิดเบี้ยว ผู้ช่วยของคุณปู่กดเขากลับลงไปอย่างไม่ออมแรง

“ผมไม่ไป”

เผยซิวหย่วนกระแทกไม้เท้าลงพื้นอย่างแรง เกิดเสียงทึบดังขึ้น “ทำไมแกยังไม่เข้าใจอีก ที่แกเกือบตายก็เพราะมัวแต่ไปมั่วสุมอยู่ข้างนอก! พวกที่ทำเรื่องแบบนั้นจะมีความน่าเชื่อถืออะไร แกคิดจริง ๆ เหรอว่าพวกมันจะช่วยแก มีแต่จะทำให้แกเดือดร้อน!”

พอได้ยินแบบนั้น เผยจี้เจ๋อก็เงียบลงทันที ก้มหน้ามองต่ำโดยไม่พูดอะไร

เผยซิวหย่วนมองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดเสียงเบาว่า “เรื่องพ่อแม่แกก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ”

“งั้นพวกเขาก็ตายไปแบบนั้นเลยเหรอ เขาเป็นลูกชายคนเดียวของคุณ เธอก็เป็นสะใภ้ตระกูลเผย” เผยจี้เจ๋อถามเสียงแหบ

ทายาทผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของตระกูลเผยเสียชีวิตในเหตุจลาจลเมื่อ 8 ปีก่อน ถูกพวกกบฏในศาสนจักรยิงจนเสียชีวิตพร้อมกับภรรยา

เผยซิวหย่วนอ้าปาก แต่ก็เงียบไปพักใหญ่กว่าจะพูดขึ้นมาได้

“คนตายฟื้นกลับมาไม่ได้ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือแกยังมีชีวิตอยู่ ที่ฉันยืนกรานจะกลับประเทศก็เพื่อให้แกอยู่ห่างจากคนพวกนั้นให้ขาด แล้วจะให้ฉันต้องเสียลูกก่อนวัยอันควรอีกครั้งหรือไง”

“ฉันย้ายแกไปเรียนที่โรงเรียนนานาชาติตี้อันแล้ว สำนักงานใหญ่ของตระกูลเผยก็จะทยอยย้ายกลับประเทศ ส่วนทางศาสนจักร เราจะไม่เข้าไปยุ่งอีก”

“รักษาตัวให้หายแล้วกลับไปเรียนใหม่ ถือว่าทำเพื่อฉัน”

เผยจี้เจ๋อไม่พูดอะไร หันหลังให้คนข้างเตียง

ไม่นานนัก ห้องก็กลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง

*

ตระกูลจิง—

จิงหยวนซีลงมาชั้นล่าง เห็นจิงหยวนผู้เป็นพ่อนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว

“ฉันได้ยินหานเหวินโจวบอกว่า ฮั่นสือซวี่ออกจากจงตูไปแล้ว”

ทันทีที่จิงหยวนซีนั่งลง เสียงสุขุมของชายวัยกลางคนก็ดังขึ้น

โต๊ะอาหารเงียบไปนาน มีเพียงเสียงมีดกับส้อมกระทบกัน

“เธอไม่รู้เหรอ” จิงหยวนดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

“เขาไม่รับสายฉัน” จิงหยวนซีเล่นมีดบนโต๊ะในมือ “นี่คือคู่หมั้นที่พ่อเลือกให้ฉัน”

“เคร้ง—”

จิงหยวนวางมีดกับส้อมลง มองลูกสาว “พวกเธอโตมาด้วยกัน ความผูกพันก็ลึกซึ้งอยู่แล้ว”

“หลี่เฉิงซั่วก็โตมาด้วยกันกับพวกเรา ทำไมไม่เลือกเขาล่ะ”

“เขาไม่คู่ควร”

จิงหยวนหยิบมีดกับส้อมขึ้นมาอีกครั้งหลังพูดจบ น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “ช่วงไม่กี่ปีมานี้ตระกูลฮั่นกำลังรุ่งเรือง ธุรกิจก็ไปได้ดี ฮั่นสือซวี่เป็นลูกชายคนเดียว เป็นตัวเลือกที่เหมาะที่สุดสำหรับการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ เขาไม่เชื่อฟังก็เป็นเพราะเธอไม่มีความสามารถเอง”

“ฉันไม่เชื่อฟัง ก็เป็นเพราะพ่อไม่มีความสามารถเหมือนกัน”

จิงหยวนชะงักมือ เงยหน้าสบตาลูกสาว

สีหน้าของพ่อลูกแทบจะเหมือนกัน คมกริบและแข็งกร้าว

น้ำเสียงของทั้งคู่ไม่มีแววทะเลาะกันแม้แต่น้อย แต่คำพูดที่เอ่ยออกมากลับดุดันยิ่งกว่าการทะเลาะกันเสียอีก

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป