“เอ๊ะ? คนพวกนี้จะไปไหนกัน?”
“ได้ยินว่าท่านนายอำเภอพาคนไปปราบโจรภูเขา”
“จริงหรือ? ท่านนายอำเภอเป็นขุนนางที่ดีจริง ๆ เรื่องเช่นนี้ยังลงมือเองอีก...”
“ก็ใช่น่ะสิ...”
หวงจวิ้นเซิงขี่ม้านำหน้าอย่างองอาจผึ่งผาย เคลื่อนไปตามถนนใหญ่ ชาวบ้านสองข้างทางต่างพากันมองตามและซุบซิบกันไม่ขาดปาก ไม่นานข่าวที่ท่านนายอำเภอจะนำคนไปปราบโจรภูเขาก็แพร่ไปทั่วทั้งอำเภอ
“นั่นท่านนายอำเภอใช่หรือไม่? หน้าตาหล่อเหลาจริง ไม่รู้ว่าแต่งงานแล้วหรือยัง”
หญิงหม้ายสาวงามผู้กำลังจะเป็นอนุภรรยา ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดครึ่งใบหน้า มองชายหนุ่มรูปงามบนหลังม้าและกระบี่ที่เหน็บอยู่ข้างเอว ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างเขินอาย
“ข้าว่าแล้วเชียว แม่ม่ายพาน หากจะทำท่าทางยั่วยวนก็ไปไกล ๆ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเช้านี้นายท่านซีเหมินเพิ่งออกจากบ้านเจ้า”
ป้าหวังผู้มีนิสัยตรงไปตรงมาเห็นแม่ม่ายอู๋ทำท่ายั่วยวนอีกแล้ว ก็ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเอ่ยตำหนิอย่างไม่ไว้หน้า
“ข้าจะยั่วใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า! ลูกชายเจ้าน่ะวิ่งมาประจบข้าทุกวัน อยากให้ข้ายั่วเขาแทบตาย แต่ข้ายังไม่เอาเลย!”
แม่ม่ายสาวงามที่ปิดหน้าไว้ครึ่งหนึ่งพลันเปลี่ยนสีหน้า ชี้หน้าป้าหวังแล้วสวนกลับอย่างเจ็บแสบ
“เจ้า... เจ้า...”
ชาวบ้านรอบข้าง: “โอ้!” ⊙o⊙!
ศึกใหญ่กำลังจะปะทุขึ้นตรงนี้ ชาวบ้านรอบข้างต่างหันความสนใจจากท่านนายอำเภอมาทางนี้
........
หมู่บ้านเถาหวานอยู่ไม่ไกลจากตัวอำเภอนัก พวกเขาออกเดินทางตั้งแต่เที่ยง กว่าจะมาถึงเชิงเขาหนิวโถวก็เป็นเวลาเย็นแล้ว