หนวดประหลาดลังเลอยู่กลางอากาศชั่วขณะ
ไม่กี่วินาทีต่อมา มันค่อย ๆ หดกลับไปอย่างไม่เต็มใจ
ก่อนจากไป มันยังหยุดสัมผัสผิวของเธออยู่อีกหลายวินาที
หนิงเวินจู๋ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
เธอพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก
แต่ตอนนี้ร่างกายกลับเปื้อนเมือกของสัตว์ประหลาดไปหมดแล้ว
ทั้งเหม็นคาวและเหม็นสาบ
ดูราวกับถูกเจ้าสิ่งนั้นเลียไปทั่วทั้งตัว
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างเปียกปอน แม้แต่เส้นผมก็ยังมีคราบสกปรก ใบหน้าดูน่าสงสารจับใจ
เจียงเหลียวสิงหรี่ตาลง ก่อนจะรู้ตัว มือของเขาก็แตะลงบนผิวเนื้อนุ่มละมุนตรงแขนของเธออย่างห้ามไม่อยู่
สัมผัสนั้นเนียนละเอียดจนชวนให้ลูบไล้ไม่รู้เบื่อ ถึงขั้นอยากออกแรงหักแขนเธอเสียด้วยซ้ำ
เขาข่มกลั้นอารมณ์ ถอนมือกลับอย่างเย็นชา แล้วโยนเสื้อคลุมให้เธอ “เช็ดให้สะอาด สกปรกชะมัด”
ตอนเธอเช็ดคราบพวกนั้นออก เขาก็เช็ดปลายนิ้วตรงที่เพิ่งสัมผัสเธอให้สะอาดเช่นกัน
เธอมุดเข้าไปใต้โต๊ะนักเรียนทันที
เจียงเหลียวสิงเตะโต๊ะ “ออกมา”
“ไม่ออก”
“ออกมาพูดเรื่องรูปพวกนี้ให้รู้เรื่อง ไม่งั้นฉันไม่สนเธอแล้ว”
หนิงเวินจู๋โผล่หน้าออกมามอง “อยากรู้อะไรล่ะ?”
“แอบถ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ในรูปก็มีวันที่อยู่นี่”
ก่อนวันสิ้นโลกน่ะสิ