ตอนหนิงเวินจู๋ถูกแบกพาดบ่าลงบันได หัวยังมึนงงไปหมด เธออดพูดไม่ได้ว่า “เจียงเหลียวสิง... ฉันปวดท้องมาก”
ได้ยินดังนั้น เจียงเหลียวสิงก็หันข้างมามอง ชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงฟังดูไม่เป็นธรรมชาติ “ท้องเป็นอะไร?”
เธอกัดริมฝีปาก ไม่ค่อยกล้าสบตาเขา “...มีคนเตะฉันทีหนึ่ง นายช่วยอย่าแบกฉันแบบนี้ได้ไหม ปล่อยฉันลงเดินเองดีกว่า”
สายตาของเจียงเหลียวสิงหยุดอยู่ที่ลำคอเรียวบางเปราะบางซึ่งขึ้นสีชมพูระเรื่อของเธอ ก่อนเลื่อนลงไปยังเนินอกขาวผ่อง เขาดึงสายตากลับมาอย่างไม่รู้ไม่ชี้ แล้ววางเธอลง
หนิงเวินจู๋เพิ่งยืนได้มั่นคง เอวก็ถูกโอบกระชับ ก่อนจะถูกเขาช้อนอุ้มขึ้นด้วยแขนข้างเดียวอีกครั้ง
เส้นผมของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและเลือด ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง แก้มซบอยู่ข้างลำคอของเขาเล็กน้อย
ผิวแนบชิดกัน ระหว่างลมหายใจขึ้นลง เธอสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นแข็งแรงใต้เนื้อผ้าของเขา สมองกลับอดนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่บนบันไดไม่ได้ ทั้งยังไม่อาจหลุดพ้นจากความตื่นตะลึงที่ถูกจูบได้เลย
นี่มันไม่ใช่สิ่งที่ควรเกิดขึ้นในเนื้อเรื่องเลยสักนิด
คนในกลุ่มตัวเอกกลับจูบตัวประกอบหญิงที่ไม่มีแม้แต่ใบหน้าในสนามแม่เหล็กของสัตว์ประหลาด
ตอนนั้นสมองของเธอว่างเปล่าไปหมด
ถูกเขากดข่มอย่างเอาแต่ใจ เธอไม่ทันคิดจะขัดขืนด้วยซ้ำ ทำได้เพียงเผยอริมฝีปาก ปล่อยให้ปลายลิ้นสีแดงสดถูกเขาบุกล่วงล้ำอย่างดุดัน
ในโถงบันไดร้าง เสียงน้ำลายกระทบกันคลุกเคล้ากับเสียงหอบแผ่วเบาที่เธอควบคุมไม่ได้ ท้ายทอยถูกเขากดตรึง เธอทำได้เพียงแหงนหน้ารับจูบอันดุร้ายราวกับถูกสัตว์ป่าขย้ำอย่างต่อเนื่อง
ฝีมือการจูบของเจียงเหลียวสิงช่างแตกต่างจากบุคลิกเย็นชาและท่าทีห่างเหินของเขาอย่างสิ้นเชิง
ราวกับเป็นคนละคน
ทั้งที่ครั้งก่อนเขายังถามเธออยู่ว่าการมีเซ็กซ์ให้ความรู้สึกอย่างไร แต่ครั้งนี้กลับจูบจนเธออ่อนระทวยไปทั้งตัว ถูกบีบท้ายทอยและกดลงบนขั้นบันได สั่นเทาจนไร้เรี่ยวแรงจะต้านทาน
กว่าจะยอมปล่อยเธอในที่สุด สมองของเธอก็เละเป็นโจ๊กไปหมดแล้ว รู้เพียงว่าริมฝีปากทั้งชาและเจ็บ ไม่ต้องจับดูก็รู้ว่าต้องบวมแน่
ส่วนเขาก็ดูเหมือนจะถือว่าจูบนั้นเป็นแค่อุบัติเหตุ