หนิงเวินจู๋ไหวตัวหลบไปก่อนแล้ว แต่เงาดำที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงก็ยังขวางทางเธอไว้ได้
เธอตกใจจนสะดุ้ง รีบวิ่งหนีโดยไม่ทันมองให้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นอะไร ทันใดนั้นก็มีคนร้องเรียกเธอไว้ «รุ่นน้องหนิง!»
หนิงเวินจู๋หยุดฝีเท้า หันไปมองอย่างประหลาดใจ
เงาตะคุ่มดำมืดในม่านหมอกนั้นกลับเป็นจี้อวี่เมิ่ง
เธอสวมเสื้อคลุมมีหมวกสีดำ ใบหน้าซีดขาว แขนกับต้นขาที่อยู่ใต้เสื้อคลุมมีเลือดซึมออกมาเป็นเม็ด ๆ หากไม่ได้หนิงเวินจู๋ช่วยพยุงไว้ คงทรุดลงไปกองกับพื้นแล้ว
เพิ่งแยกจากกันได้ไม่นาน เธอก็อยู่ในสภาพนี้เสียแล้ว
ด้านหลังยังมีเสียงกรีดร้องประหลาดดังแว่วมา แม้จะมีหมอกหนาทึบกั้นอยู่ แต่ก็ยังมองอะไรไม่เห็น
หนิงเวินจู๋ถาม «เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?»
จี้อวี่เมิ่งสูดหายใจลึก ก่อนดึงเธอออกเดิน แต่กลับกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง «ในถ้ำนั่นมีอะไรผิดปกติ ฉันกับสิงฮวาเจออันตราย เขาให้ฉันหนีออกมาก่อนเพื่อปกป้องฉัน ส่วนตัวเองอยู่ถ่วงพวกตัวประหลาดในถ้ำไว้ ฉันวิ่งออกมาจนได้ แต่ก็ยังรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไล่ตามมาตลอด เลยต้องซ่อนตัว»
เสื้อผ้าที่เธอสวมเป็นชุดพิเศษ เคลือบของเหลวจากซอมบี้ไว้ชั้นหนึ่ง จึงช่วยหลบการไล่ล่าของซอมบี้ได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ