เมื่อเห็นพวกเขาลับ ๆ ล่อ ๆ เธอก็อดเอ่ยปากไม่ได้ “พวกคุณ...ถ้าแค่อยากได้อาวุธ ก็ต้องขอโทษด้วย ความหวังของพวกคุณคงต้องสูญเปล่า ฉันไม่มีแม้แต่พลังพิเศษ แล้วจะไปเอาอาวุธมาจากไหนล่ะ?”
ชายหัวโล้นขวางเธอไว้ บีบคางหนิงเวินจู๋ “อย่าเพิ่งพูดเร็วไป เธอไม่มี ไม่ได้แปลว่าเพื่อนของเธอจะไม่มี”
“แต่ว่า...”
หนิงเวินจู๋กำลังจะพูดต่อ ก็ถูกอุดปากทันที
เธอเบิกตาจ้องเขา
คนพวกนี้! ไม่ยอมให้พูดด้วยซ้ำ!
อิงเยว่หลานทำหน้าเย็นชา แต่ก็ทำได้เพียงส่ายหน้าให้หนิงเวินจู๋เป็นเชิงห้ามไม่ให้บุ่มบ่าม
สิ่งที่เธอต้องการมาตลอดมีแค่อาวุธที่ถูกใส่พลังพิเศษเข้าไป ซึ่งทรงพลังและน่าเกรงขาม เด็กสาวคนนี้คอยดูแลเธออยู่ไม่น้อย ตอนนี้เธอยังไม่อยากให้เด็กคนนั้นตาย โดยเฉพาะตายเพราะถูกย่ำยี
ชั้นบนสุด ผนังกับพื้นถูกมลพิษกัดกร่อนจนดำคล้ำมานานแล้ว ทั้งยังถูกทิ้งร้างจนแทบไม่ต่างจากตึกร้าง
หนิงเวินจู๋ถูกมัดมือมัดเท้า มีผ้าขี้ริ้วอุดปาก ถูกโยนทิ้งไว้ตรงมุมห้อง
อิงเยว่หลานเดินเข้ามา “เธอแลกอาวุธของผู้มีพลังพิเศษได้อย่างน้อยสามชิ้น ไม่สิ พูดให้ถูกคือ ในบรรดาเพื่อนของเธอเหมือนจะมีคนหนึ่งมีอาวุธสองชิ้น รวมแล้วก็สี่ชิ้น อย่าปล่อยให้เธอตายล่ะ ไม่อย่างนั้นพวกแกจะไม่ได้อะไรสักอย่าง”