“คุณช่วยฉันไว้เหรอ?”
“ใช้วิธีนิดหน่อย ทำให้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของคุณยังไม่ขาดไป”
“ขอบคุณนะ” เธอถามอย่างสงสัย “ทำไมถึงช่วยฉันล่ะ?”
ทั้งที่เมื่อกี้ยังรังเกียจเธออยู่เลยแท้ ๆ
เจียงเหลียวสิงย่อตัวลงอย่างไม่รีบร้อน สายตาจับจ้องเธอเขม็ง “เพราะฉันคิดว่าคุณพิเศษมาก”
……
หัวใจหนิงเวินจู๋พลันเต้นเร็วขึ้นอย่างไร้สาเหตุ เธอมองคิ้วตาของเขา ก่อนถามเสียงเบา “ทำไม…ถึงพิเศษล่ะ?”
เจียงเหลียวสิงไม่สนใจความรู้สึกที่ฉายอยู่ในดวงตาเธอ
“……พิเศษตรงที่อ่อนหัดมาก”
……
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย “นี่แหละจุดเด่นของคุณ”
หนิงเวินจู๋ก็รู้อยู่แล้วว่าปากเขาคงไม่มีคำดี ๆ พูดออกมา
“เฮ้อ”
หญิงสาวหลุบตาลง
เจียงเหลียวสิงค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้น “ฉันจำได้ว่าพี่ชายคุณให้ของที่เอาไว้รักษาชีวิต ทำไมไม่ใช้ล่ะ? แล้วก็เวลาเจออันตราย ทำไมไม่ใช้เคียวฆ่าพวกมัน? คุณกอดมันไว้ในอ้อมแขน แต่คมหันเข้าหาตัวเองแท้ ๆ”
“อาวุธที่พี่ชายให้มา” เธอล้วงมีดสั้นจากกระเป๋าออกมา “หมายถึงอันนี้เหรอ? ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม ตั้งแต่เข้ามาในสนามแม่เหล็ก มันก็ใช้การไม่ได้ เหมือนถูกกดเอาไว้ หลังจากถูกมัด ฉันก็แตะมันไม่ได้ด้วยซ้ำ จะเอาออกมาให้โจวเฉียงกับพวกนั้นแย่งไปฟรี ๆ ยิ่งเป็นไปไม่ได้”