สวยเกินไปในวันสิ้นโลก จนคนคลั่งหมกมุ่นจูบไม่หยุด

ตอนที่ 4 อยากฆ่าเธอให้ตาย

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หนิงเวินจู๋คลำทางอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังเพียงลำพังเป็นเวลานาน บ้านเรือนสองข้างถนนพังเสียหายแตกต่างจากร่องรอยที่ถูกปืนใหญ่ถล่มอย่างสิ้นเชิง

มันเป็นร่องรอยประหลาดจากการถูกสัตว์ประหลาดยึดครองโดยสมบูรณ์ ความเสียหายนั้นผิดธรรมชาติอย่างสิ้นเชิง

บนกำแพงมีรอยฝ่ามือยาวกว่าหนึ่งเมตรให้เห็นอยู่ทั่วไป ทั้งยังมีรอยข่วนห่างกันอย่างน้อยราว 5 เซนติเมตร... สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะทำได้

แต่โชคดีที่ระหว่างตามหาเสบียงในกลุ่มอาคารที่พังยับเยินแห่งนี้ เธอไม่พบซอมบี้หรือสัตว์กลายพันธุ์โผล่มาเลย

เธอแอบเหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล

ถึงชายคนนี้จะเป็นยมทูตมีชีวิตที่อารมณ์แปรปรวน ฆ่าซอมบี้ง่ายราวกับหั่นผัก ส่วนจะฆ่าคนก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ อย่างน้อยเมื่ออยู่ข้างเขาก็ยังพอจะปลอดภัยได้บ้าง

เธอขยับเข้าไปใกล้เจียงเหลียวสิงอีกนิดอย่างเงียบเชียบ

การขยับเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นไม่รอดพ้นสายตาของเจียงเหลียวสิง

เขาไม่สนใจหนิงเวินจู๋ เพียงพลิกร่างศพกลายพันธุ์ขึ้นมาดูตามใจชอบ ปลายนิ้วสัมผัสไวรัสสีเขียวบนร่างศพ ไวรัสเริ่มลามไปตามนิ้วมือของเขา ขณะที่ยังตรวจดูไม่ทันละเอียด แผ่นหลังก็ถูกใครบางคนชนเข้าเบา ๆ

ไวรัสมุดเข้าสู่ร่างเขาในชั่วพริบตา

เจียงเหลียวสิงไม่แสดงสีหน้า มือเดียวหิ้วศพไว้แล้วหันกลับมา

เด็กสาวกำลังกุมหน้าผาก ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือฉายแววเจ็บปวด

“เธอจะทำอะไร?” เขาถาม

หนิงเวินจู๋พุ่งเลยไปแล้ว รีบชี้ไปยังพุ่มไม้ด้านหลัง “ฉันเห็นตรงนั้นมีอะไรเคลื่อนไหว ซอมบี้มาแล้วหรือเปล่า หรือว่าเป็นสัตว์ประหลาด?”

เธอจ้องไปทางนั้นอย่างระแวดระวัง ก่อนหน้านี้เตรียมพร้อมจะหนีได้ทุกเมื่ออยู่แล้ว แต่พอเห็นเจียงเหลียวสิงยังยืนอยู่ตรงนี้ ไม่รู้ว่ากำลังศึกษาสิ่งใด เธอก็ยังเดินมาบอกเขา

เจียงเหลียวสิงก้มลงเก็บของชิ้นหนึ่งขึ้นมา แล้วปาไปอย่างไม่ใส่ใจ

มีเสียงร้องตกใจดังมาจากพุ่มไม้ที่ถูกปาใส่

“ใครปาของใส่ข้าวะ? บ้าเอ๊ย ยังเป็นกระดูกอีก! ออกมา!”

สิงฮวาถือกระดูกชิ้นหนึ่งลุกขึ้นยืน

ใบหน้าที่เดิมเต็มไปด้วยความโกรธเปลี่ยนเป็นยินดีทันทีที่เห็นเจียงเหลียวสิง

เขาดึงคนที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ออกมา แล้วโบกมือให้เจียงเหลียวสิง “พี่เจียง! พี่เจียงจริง ๆ ด้วย! พวกเราเอง พวกเราก็เป็นอีกทีมสองคนที่ออกจากโกดังมาตามหาเสบียงเหมือนกัน”

เจียงเหลียวสิงเอนกายพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน สายตาทอดลงมาที่หนิงเวินจู๋ ราวกับกำลังถามเธอเงียบ ๆ ว่าจะตื่นตูมไปทำไม

หนิงเวินจู๋นวดขมับ

“รู้จักกันเหรอ?”

“ไม่รู้จัก”

ดูเหมือนจะเป็นคนจากโกดัง แต่โลกนี้มีเรื่องประหลาดมากเกินไป เธอจึงถอยไปหลบหลังเจียงเหลียวสิงครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

เทียบกับพวกผีสางจากโกดังแล้ว เธอยังเชื่อใจเจียงเหลียวสิงมากกว่าอยู่หน่อย ถึงแม้เจียงเหลียวสิงเองก็เป็นคนบ้าผิดปกติก็ตาม

จี้อวี่เมิ่งที่ถูกสิงฮวาลากออกมาจากพุ่มไม้เห็นหนิงเวินจู๋แล้วก็ประหลาดใจเล็กน้อย

สายตาของเธอหยุดอยู่บนใบหน้าหนิงเวินจู๋หลายวินาที ก่อนจะเอ่ยทักทายราวกับแน่ใจแล้ว “รุ่นน้องหนิงใช่ไหม ไม่เจอกันนานเลยนะ”

แต่ทันทีที่สิงฮวาเห็นหนิงเวินจู๋ เขาก็เริ่มเยาะเย้ยทันที “ตัวซวยทำคนอื่นเดือดร้อน ถ้าฉันเป็นเธอคงรู้จักไปตายเองตั้งนานแล้ว”

หลายวันมานี้เขากับจี้อวี่เมิ่งออกตามหาเสบียงอยู่ข้างนอกตลอด แต่เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนหนิงเวินจู๋เจอซอมบี้ เธอเกือบผลักจี้อวี่เมิ่งเข้าไปในฝูงซอมบี้

จี้อวี่เมิ่งดูจนใจ ดึงชายเสื้อสิงฮวาเบา ๆ “พอเถอะ ฉันบอกแล้วไงว่าคราวก่อนเป็นเรื่องเข้าใจผิด อย่าเก็บมาใส่ใจอีกเลย”

สิงฮวาพูดว่า “คราวก่อนมันไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดสักหน่อย ผู้หญิงเลวคนนี้จงใจจะล่อเธอเข้าไปในฝูงซอมบี้ ถ้าฉันไปไม่ทัน เธอคงถูกผลักลงไปแล้ว”

“พอแล้ว ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน รุ่นน้องหนิงก็แค่อยากเอาชีวิตรอด ถึงได้จำใจทำแบบนั้น...”

สิงฮวาก้าวเข้ามาสองก้าว ความสูงราว 180 เซนติเมตรกดดันเข้ามาตรงหน้า จ้องเขม็งใส่หนิงเวินจู๋ “หนิงเวินจู๋ ฟังฉันให้ดี ต่อไปถ้าเธอกล้าแตะต้องเขาอีก อย่าหาว่าฉันใช้พลังพิเศษโยนเธอเข้าไปในฝูงซอมบี้ ให้ลองรู้รสชาติการถูกซอมบี้แทะจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกบ้าง...”

เขายังพูดข่มขู่ไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ามีเจียงเหลียวสิงยืนอยู่ตรงหน้าหนิงเวินจู๋

พอสบเข้ากับใบหน้าเย็นชานั้น เขาก็ถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้าแทบคุมไว้ไม่อยู่ “เอ่อ พี่เจียง ผมไม่ได้หมายถึงพี่นะ ผมแค่เจาะจงเล่นงานตัวซวยคนนี้ พี่ไม่รู้หรอกว่าพวกเราโดนเธอทำให้แย่ขนาดไหน พอเจอซอมบี้ก็ผลักพวกเราไปเป็นแท่นเหยียบ ถุย! นังผู้หญิงเลว!”

ในโกดังตอนนี้มีคนตื่นพลังพิเศษอยู่แค่สามคน

คนหนึ่งคือพี่ชายใส่ต่างหูที่ดูน่ารังเกียจเมื่อครู่ อีกคนคือจี้อวี่เมิ่ง นางเอกของเรื่อง ส่วนอีกคนก็น่าจะเป็นผู้ชายคนนี้

พอเห็นหน้าเขา หนิงเวินจู๋ก็รู้ว่าเขามีบทบาทอะไรในเนื้อเรื่อง

ด้วยระดับพลังพิเศษของเขา ไม่มีทางได้เข้าแก๊งตัวเอกแปดคน ในเนื้อเรื่องเขาเป็นแค่เพื่อนสมัยเด็กของนางเอกในช่วงแรกเท่านั้น

เรื่องที่ร่างเดิมทำไปเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะ ในเมื่อเขาไม่ใช่ภัยคุกคามจากกลุ่มตัวเอก โอกาสที่คำขู่จะเกิดขึ้นจริงก็ไม่สูง

เธอสวนกลับทันที “ฉันเป็นผู้หญิงเลว แล้วนายเป็นอะไร ผู้ชายสมองกลวงหรือไง? หรือเป็นนักบุญ? ซอมบี้มา ฉันก็แค่อยากรอด วิ่งเร็วหน่อยก็หาว่าฉันใช้พวกนายเป็นแท่นเหยียบแล้วเหรอ? สมองยัดไว้ในไส้ติ่งหรือไง?”

สิงฮวาเบิกตากว้างด้วยความโกรธ ชี้หน้าเธอ “เธอ!”

หนิงเวินจู๋ขยับหลบไปด้านข้าง นิ้วของเขาจึงชี้ตรงไปที่เจียงเหลียวสิง

เจียงเหลียวสิงยังคงสีหน้าเรียบเฉย ไม่สนใจการกระทำของเธอ แต่ก็ไม่ได้ขยับ

สิงฮวาสบถ “บ้าเอ๊ย! รอดูเถอะ!”

จี้อวี่เมิ่งยกมือกุมขมับ “พอได้แล้ว”

พูดแล้วเธอก็หันไปมองเจียงเหลียวสิงโดยไม่รู้ตัว “คนนี้คือ?”

สิงฮวารีบแนะนำ “นี่คือรุ่นพี่ปีสี่จากมหาวิทยาลัยเรา คนที่ผมเคยเล่าให้คุณฟังไง ก่อนวันสิ้นโลกก็เก่งมากแล้ว ได้ที่หนึ่งของสาขาด้วย”

จี้อวี่เมิ่งยิ้ม “ที่แท้ก็เป็นรุ่นพี่นี่เอง ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วค่ะ”

เจียงเหลียวสิงไม่คิดจะรักษาน้ำใจเธอด้วยซ้ำ กระทั่งพยักหน้าก็ยังไม่ทำ

จี้อวี่เมิ่งยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนจะถามหนิงเวินจู๋ “รุ่นน้องหนิง ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนเธอตามจีบรุ่นพี่อัจฉริยะจากมหาวิทยาลัยเอสข้าง ๆ อยู่ตลอด ที่แท้ก็คือเขานี่เอง”

?

หนิงเวินจู๋ค่อย ๆ นึกเครื่องหมายคำถามขึ้นมาในใจ

เธอดูออกได้ยังไง?

ร่างเดิมตามตื๊อเจียงเหลียวสิงจริง ๆ ทั้งยังใช้วิธีต่ำช้าสารพัดของพวกโรคจิตคลั่งรักกับเขา

จี้อวี่เมิ่งยกมือปิดปากหัวเราะ “พวกเธอคบกันแล้วเหรอ ชุดคู่รักนี่ดูดีเหมือนกันนะ”

หนิงเวินจู๋ก้มมองเสื้อมีฮู้ดที่เพิ่งรีบสวมลงบนตัวเมื่อครู่ แล้วมองเสื้อของเจียงเหลียวสิง...

แย่แล้ว เธอลืมไปว่าร่างเดิมเป็นสาวคลั่งรักโรคจิตตัวน้อย เพื่อจะจีบรุ่นพี่เจียงเหลียวสิงจากมหาวิทยาลัยข้าง ๆ ถึงกับบุกค้นตู้เสื้อผ้าของเขา แล้วซื้อเสื้อคู่ไซซ์เล็กแบบเดียวกับเขามาไม่รู้กี่ตัว

เธอหันขวับไปอย่างแข็งทื่อ โชคดีที่เจียงเหลียวสิงไม่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ได้ยินเข้า

มิน่าล่ะ เมื่อครู่เขาถึงทำหน้าเหมือนอยากฆ่าเธอให้ตายตอนเห็นเธอสวมเสื้อมีฮู้ดตัวนี้

……

เผชิญหน้ากับคำถามของจี้อวี่เมิ่ง เธอไม่รู้เลยว่าจะตอบอย่างไร “พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

จี้อวี่เมิ่งตอบว่า “พวกเราออกมาตามหาเสบียง แต่เพื่อนร่วมทีมก่อนหน้านี้ตายกันหมดแล้ว พวกเธอก็น่าจะออกมาตามหาเสบียงเหมือนกันใช่ไหม งั้นตอนนี้เราก็รวมทีมกันได้พอดี ไหน ๆ ก็เจอกันแล้ว ไปหาเสบียงด้วยกันเถอะ ข้างนอกอันตรายมาก อย่างน้อยจะได้ช่วยดูแลกัน”

สิงฮวาได้ยินแล้วก็หัวเราะหึ “ขยะที่ไม่มีพลังพิเศษ ต่อให้ซอมบี้มาจริง ๆ ก็เป็นตัวถ่วงอยู่ดี”

จี้อวี่เมิ่งเดินเข้ามาจับมือหนิงเวินจู๋ “อย่าพูดแบบนั้นเลย คนที่รอดจากมหาวิทยาลัยเรามีไม่มากแล้ว ฉันก็เป็นรุ่นพี่ของเธอ อย่างน้อยก็ควรดูแลรุ่นน้องบ้าง”

ถึงรุ่นน้องคนนี้จะเปลี่ยนไปมากก็เถอะ

หนิงเวินจู๋ถูกจับมือพาเดินไป ตอนเดินสวนกับสิงฮวา เธอก็แอบกลอกตาใส่เขา

มิน่าล่ะ คนแบบนี้ถึงไม่ได้เฉียดเข้าใกล้กลุ่มตัวเอกเลย

ใจแคบขนาดนี้ สมควรเป็นตัวประกอบชายที่ถูกเขี่ยทิ้งจริง ๆ

แต่ตอนนี้คนสองคนในกลุ่มตัวเอกก็ได้เจอกันแล้ว

เจียงเหลียวสิงกับจี้อวี่เมิ่ง

ทั้งคู่เป็นสมาชิกในกลุ่มตัวเอก

เธอเหลือบมองจี้อวี่เมิ่ง

จี้อวี่เมิ่งเป็นผู้หญิงประเภทที่ดูอ่อนโยนมาก

ผมยาวสีน้ำตาลแดงหยักศกเล็กน้อย สุภาพอ่อนหวานและสง่างาม คล้ายพี่สาวคนสนิทที่เข้าใจความรู้สึกผู้อื่น

ด้านพลังพิเศษ เธอมีพลังธาตุน้ำและพลังรักษาที่อ่อนโยน เรียกได้ว่าเป็นจุดสนับสนุนเคลื่อนที่และแหล่งเสบียงของทีม เป็นยอดฝีมือด้านพลังประเภทนี้ ทั้งยังแข็งแกร่งมาก

แต่ในเนื้อเรื่องการ์ตูน กองทัพพันธมิตรสลายตัวตั้งแต่เนิ่น ๆ และนิ่งเฉยไม่ทำอะไรเมื่อเผชิญโลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้ ทั้งยังเมินเฉยต่อความเป็นความตายของคนธรรมดา สิ่งเหล่านี้ได้กำหนดแก่นของโลกใบนี้ไว้แล้ว

ความเย็นชา ความเห็นแก่ตัว และการเห็นแก่ผลประโยชน์ต่างหากคือสัจธรรมของโลกนี้

ทีมเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกกลุ่มนี้ แม้ทั้งแปดคนจะดูเหมือนร่วมกันดำเนินเรื่องหลัก แต่แท้จริงแล้วทุกคนต่างทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่สนใจเรื่องของใครทั้งนั้น

จี้อวี่เมิ่งรู้ตัวว่าเธอกำลังมองอยู่ คิดว่าเธอยังติดใจเรื่องเมื่อครู่ จึงปลอบว่า “อย่าไปถือคำพูดของสิงฮวาเลย แล้วก็อย่าเก็บมาใส่ใจด้วย เขาเป็นคนตรง ๆ ปากไม่มีหูรูด ฉันจะไปตักเตือนเขาเอง”

หนิงเวินจู๋พยักหน้า

จี้อวี่เมิ่งพลันยิ้มขึ้นมา “แต่ต่อไปอย่าผลักคนอื่นอีกนะ อยากมีชีวิตอยู่ไม่ผิดหรอก แต่จะทำร้ายคนอื่นไม่ได้”

“เรื่องนี้เป็นความผิดของฉันจริง ๆ” เธอยอมรับผิด

ผลักก็คือผลักไปแล้ว

บางเรื่องก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้จริง ๆ

จี้อวี่เมิ่งดูประหลาดใจเล็กน้อย “ดีแล้วละ รุ่นน้องหนิง ฉันนึกว่าเธอจะยังปากแข็งเหมือนเมื่อก่อน แล้วก็ด่าคนอื่นด้วยความโมโหเสียอีก”

หนิงเวินจู๋หัวเราะแห้ง ๆ สองที

จี้อวี่เมิ่งเตือนอีกครั้ง “ระวังซอมบี้รอบตัวให้ดี ซอมบี้พวกนั้นกลายพันธุ์แล้ว ไม่ใช่สัตว์ประหลาดธรรมดาอีกต่อไป”

“ได้ ฉันจะระวัง”

แต่จี้อวี่เมิ่งกลับพูดอย่างจริงจัง “โดยเฉพาะผู้หญิง ต้องอยู่ให้ห่างจากซอมบี้ อย่าปล่อยให้พวกมันเข้ามาใกล้ในระยะ 5 เมตรเด็ดขาด”

“ทำไม?”

เธอจำได้ว่าซอมบี้ในเรื่องการ์ตูน นอกจากแพร่เชื้อและฉีกกินคนอย่างไร้ความปรานีแล้ว ก็ไม่มีวิธีโจมตีอย่างอื่น

ทำไมต้องรักษาระยะปลอดภัย 5 เมตรด้วย?

จี้อวี่เมิ่งลดเสียงลง “ซอมบี้พวกนี้... ประหลาดมาก ผิดปกติสุด ๆ”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป