เฉินเย่าทนไม่ไหว บีบปลายจมูกเธอเบา ๆ “ยัยตัวแสบ”
จากนี้ไป ก็มีแค่เธอคนเดียวที่รู้ชื่อเดิมของเขา
อวี้เซียวกระแอม “พี่เฉินเย่า นายมีน้องสาวจริง ๆ เหรอ? หรือพวกนายเพิ่งรู้จักกันแต่กลับถูกชะตากัน?”
เฉินเย่าตอบอย่างจริงจัง “น้องสาวแท้ ๆ ไม่ได้ล้อเล่น”
อวี้เซียวร้องอ้อ “งั้นฉันคงต้องดีกับน้องสาวคนนี้หน่อยแล้ว”
“ต่อไปอย่ารังแกเธอ”
“ได้ ฉันไม่รังแกเธอแน่” อวี้เซียวมองหนิงเวินจู๋แล้วยิ้ม “นับว่าเป็นเรื่องไม่คาดคิดเลยนะ นายต้องขอบคุณเพื่อนอย่างฉันสิ ถ้าฉันไม่ลากเธอออกมาจากช่องหมา พวกนายพี่น้องก็คงยังไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน”
เฉินเย่ากล่าว “เรื่องนี้ต้องขอบคุณนายจริง ๆ แต่ถึงเราจะไม่ได้เจอกันที่นี่ โอกาสที่เราจะพบกันหลังจากนี้ก็คงมีไม่น้อย”
หนิงเวินจู๋กะพริบตา
ที่เขาพูดมาก็ไม่ผิดจริง ๆ
อวี้เซียวถาม “แต่ฉันอยากรู้มากกว่า ทำไมน้องสาวถึงต้องมุดช่องหมาด้วย? พวกนั้นทำอะไรเธอ?”
หนิงเวินจู๋เล่าเรื่องที่ประสบพบเจอกับเหล่าผู้รอดชีวิตระหว่างทางให้ทั้งคู่ฟัง
อวี้เซียวหัวเราะลั่น “เธอฉลาดใช้ได้นี่”
“ช่วยไม่ได้ ถ้าไม่ระวังตัวไว้ ตอนนี้ฉันคงไม่ได้เจอพวกคุณแล้ว ป่านนี้คงถูกพวกนั้นจับตัวไปแล้ว”
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันสงสัย”
“อะไรเหรอ?”
อวี้เซียวจับพิรุธบางอย่างได้ จึงถามว่า “ตอนนั้นพวกเธอออกมาจากห้องเรียนที่มีผีสางได้ยังไง? เท่าที่ฉันรู้ ต่อให้อยู่ในสนามแม่เหล็กของพวกผีสาง พลังของผู้มีพลังพิเศษระดับเอ ก็ยังถูกกดเอาไว้ สนามแม่เหล็กของพวกผีก็ไม่ใช่สิ่งที่จะทำลายได้ง่าย ๆ”