“ต่อจากนี้คิดจะทำอะไร?”
“คิดว่าจะออกเดินทางแล้ว ขับรถเที่ยวกลับโจวซานเลย!”
“เฮ้อ... พอนายไป ก็ขาดเพื่อนเที่ยวไปอีกคน”
“ฉันไม่ได้ไม่กลับมาสักหน่อย” ฉินอวิ๋นยิ้ม “ถ้ามีเวลา ฉันก็จะมาปักกิ่งอีก”
ปักกิ่งเป็นถึงเมืองหลวง ไม่แน่ว่าอาจสร้างภารกิจเช็กอินขึ้นมาได้ หากอนาคตมีโอกาส เขาต้องแวะมาบ่อย ๆ อยู่แล้ว!
ทั้งสองคุยกันถึงเรื่องที่ผ่านมาและเรื่องในอนาคต ไม่รู้ตัวก็วกกลับมาพูดถึงซ่งหยาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าฉินอวิ๋นไม่ใส่ใจแล้วจริง ๆ เสิ่นหู่ก็เริ่มอดใจไม่ไหว
“หย่ากันก็ดีแล้ว ตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยฉันก็รู้สึกว่าพวกนายไม่ค่อยเหมาะกัน นายติดดินเกินไป ส่วนเธอก็ล่องลอยเกินไป แถมยัง...”
ฉินอวิ๋นส่ายหน้า “เห็นแก่ตัว?”
เสิ่นหู่พยักหน้า “ตอนนั้นพวกเราเห็นแต่นายทุ่มเทให้อยู่ฝ่ายเดียว ไม่เคยเห็นซ่งหยาทำอะไรให้นายเลย การทุ่มเทอยู่ฝ่ายเดียว สุดท้ายอีกฝ่ายก็จะเห็นเป็นเรื่องธรรมดา”
“ตอนนี้รู้ตัวก็ยังไม่สาย” ฉินอวิ๋นวางเท้าพาดเก้าอี้ข้าง ๆ อย่างผ่อนคลายกว่าที่เคย “เพื่อไม่ให้ยืดเยื้อ ฉันไม่เอาเงินสักหยวน เลือกออกจากชีวิตคู่ตัวเปล่า อย่างน้อยก็ถือว่าตัดขาดจากอดีตแล้วเริ่มต้นใหม่”
เสิ่นหู่ยกนิ้วโป้ง “ใจเด็ดดี แต่เชื่อฉันเถอะ นายควรคิดเรื่องหาเงินไว้ด้วย ไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิง จะใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ก็ต้องมีเงินเลี้ยงตัว เงินไม่ใช่ทุกอย่างก็จริง แต่ถ้ามีเงิน ปัญหา 99% ก็แก้ได้”
ฉินอวิ๋นรับรู้ได้ถึงความหวังดีของเสิ่นหู่
แต่เรื่องจะหาเงินต่อจากนี้อย่างไร หรือจะยึดอะไรเป็นงานหลัก เขายังคิดไม่ออก ถ้าเป็นงานประจำ ตอนนี้เขายังไม่คิดจะทำ อย่างไรเสียเมื่อมีระบบติดตัว ก็ถูกกำหนดให้ต้องเดินทางไปทั่วทุกสารทิศ
“นายมีคำแนะนำไหม?”
เสิ่นหู่ครุ่นคิด “ถ้านายไม่คิดจะทำงานประจำ ด้วยฝีมือของนาย รับงานนอกหรือรับจ้างเป็นครั้ง ๆ ไปก็น่าจะไม่ยาก แต่ยังไงก็ไม่ใช่ทางระยะยาว นายอาจลองคิดเรื่องทำสื่อออนไลน์ดู”
“สื่อออนไลน์?”