ที่ไหนมีต้นไม้ ที่นั่นก็มักจะเย็นสบายขึ้น เพราะต้นไม้ช่วยลดอุณหภูมิโดยรอบด้วยการคายน้ำและให้ร่มเงา
ฉินอวิ๋นออกจากศาลเฉียนหวังแล้วเดินเข้าไปในสวนสาธารณะหลิวล่างเหวินอิงอย่างไม่รีบร้อน ความร้อนที่แผดเผาอยู่ก่อนหน้านี้บรรเทาลงไม่น้อย
ต้นไม้ไหวเอนอยู่ในสายน้ำ สายน้ำไหลผ่านระหว่างต้นไม้ ภาพจริงกับภาพสะท้อนประสานเข้าด้วยกัน ชวนให้รู้สึกเพลิดเพลิน เขาผ่อนคลายจิตใจ ดื่มด่ำไปกับทิวทัศน์ ไม่สนใจข้อมูลเวลาบนหน้าต่างระบบอีก
เมื่อเห็นทิวทัศน์หรือผู้คนที่น่าสนใจ เขาก็ยกกล้องที่ห้อยอยู่ตรงอกขึ้น กดชัตเตอร์เก็บภาพสวยงามเอาไว้
ไม่รู้ตัวเลยว่าไอคอนทิวทัศน์อันแรกสว่างขึ้นอย่างเงียบเชียบ
แต่พอเขาเดินออกจากสวน มุ่งหน้าไปทางท่าเรือ เสียงประหลาดใจปนลังเลก็ดังมาจากไม่ไกล
“พี่ฉิน?”
ฉินอวิ๋นได้ยินเสียงจึงหันไปมอง เห็นหญิงสาววัยแรกรุ่นสามคนแต่งตัวสวยสะดุดตา ยืนอยู่ริมทะเลสาบอย่างน่ารัก หนึ่งในนั้นเป็นเด็กสาวที่เขาเคยพบผ่าน ๆ ตอนชมพิธีเชิญธงที่ปักกิ่ง ชื่ออะไรนะ?
ชั่วขณะหนึ่ง ฉินอวิ๋นกลับนึกไม่ออก เขาโบกมือให้เธอ ก่อนที่เขาจะทันเดินเข้าไปหา เด็กสาวก็เดินเข้ามาหาเสียก่อน
“พี่ฉิน ทำไมถึงมาหางโจวล่ะ?”
ฉินอวิ๋นยิ้ม “มาเที่ยวทะเลสาบซีหูน่ะ แล้วเธอล่ะ ทำไมถึงอยู่หางโจว?”
“ซินซิน หนุ่มหล่อคนนี้เป็นใครน่ะ? ไปรู้จักหนุ่มหล่อขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เด็กสาวอีกสองคนเข้ามารุมถามฉินอวิ๋นอย่างไม่เกรงกลัว สายตาจับจ้องเขาอย่างไม่ปิดบัง
พอได้ยินพวกเธอเรียก ฉินอวิ๋นถึงนึกออกว่าเด็กสาวตรงหน้าชื่อฉู่ซิน
ฉู่ซินไม่สนใจเพื่อนสนิท เธอมองฉินอวิ๋นพลางหัวเราะคิกคัก “พี่ฉิน ฉันยังไม่เคยบอกเหรอว่าฉันเรียนอยู่ที่วิทยาลัยวิจิตรศิลป์จีน?”
ฉินอวิ๋นถึงบางอ้อ ก่อนถามอย่างสงสัย “จำได้ว่าวันนี้วันพุธ พวกเธอไม่ต้องเรียนเหรอ?”
“บ่ายนี้ไม่มีเรียน เลยมาเดินเล่นที่ซีหู”
ฉู่ซินพูดขึ้นลอย ๆ แล้วชี้ไปที่กล้องตรงอกฉินอวิ๋น “พี่ฉิน ถ่ายรูปให้พวกเราสักสองสามรูปได้ไหม?”
ฉินอวิ๋นทั้งขำทั้งจนใจ ทำไมฟังดูเหมือนการได้ถ่ายรูปให้พวกเธอเป็นเกียรติอย่างนั้นล่ะ? แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ จึงพยักหน้าตามน้ำ “ได้สิ แต่เดี๋ยวฉันจะไปสามบ่อสะท้อนจันทร์ พวกเธอไปด้วยไหม?”