“ดอกไม้ผลิบานในฤดูใบไม้ผลิ นกน้อยโผบินอย่างอิสระ”
“ฉันยังคงเฝ้ารอ เฝ้ารอความรักของฉัน รีบกลับมาเถอะ”
เสียงเพลงโปรดของพี่ฉีดังอยู่ในหูฟัง แต่ตอนนี้ฉินอวิ๋นกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเผชิญกับฤดูหนาวอันโหดร้าย ทั้งเรื่องงานและเรื่องครอบครัวรุมเร้าพร้อมกัน
เขาทุ่มเทเร่งปิดโปรเจกต์มาตลอดเดือน แต่เมื่อสัปดาห์ก่อนโปรเจกต์กลับล่ม ทั้งทีมจึงถูกฝ่ายบุคคลเรียกไปคุยทีละคน ส่วนเขาซึ่งเป็นหัวหน้าทีมได้คุยเป็นคนสุดท้าย
เขาถูใบหน้าแรง ๆ หวังให้ตัวเองตื่นขึ้นอีกหน่อย แต่พอมองโค้ดบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็รู้สึกคลื่นไส้
ถอดหูฟังแล้วลุกขึ้นยืน มองวิวกลางคืนด้านนอกหน้าต่าง ฉินอวิ๋นถอนหายใจยาว ขับลมหายใจขุ่นมัวออกมา
“แม่งเอ๊ย!”
จู่ ๆ เขาก็ด่าขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย อารมณ์เริ่มฉุนเฉียว ความอัดอั้นเต็มอกไม่มีที่ระบาย จนแทบจะทนไม่ไหว
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเวยซิ่น ก็เห็นข้อความที่ซ่งหยาส่งมามากมาย
“พรุ่งนี้ฉันนัดพี่สาวคนโตกับน้องสาวคนเล็กไว้ จะไปรีสอร์ตน้ำพุร้อน ตอนกลับมาอย่าลืมโอนเงินเดือนเดือนที่แล้วให้ฉันด้วย”
“วันเกิดครบรอบ 60 ปีของพ่อฉัน เธอจัดการวอลนัตหมวกขุนนางคู่นั้นเรียบร้อยหรือยัง?”
“เธอไปคุยกับหัวหน้าเรื่องเลื่อนตำแหน่งหรือยัง?”
“อย่า...”
ข้อความทำนองนี้ส่งตามกันมาไม่ขาด แต่ละข้อความทำให้เขาหดหู่จนพูดไม่ออก ได้แต่รู้สึกจนใจอยู่บ้าง
“หืม?”
ตอนนั้นเอง เขาเห็นเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่นอกหน้าต่าง จึงเงยหน้าขึ้นมองทันที แล้วก็เห็นดาวตกดวงหนึ่งพาดผ่านขอบฟ้า
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นดาวตก ดูสวยจริง ๆ
“เฮ้อ อธิษฐานสักข้อดีกว่า ขอให้ชีวิตเบาขึ้นหน่อย... เชี่ย นี่มันอะไรกันวะ”
ฉินอวิ๋นกำลังอธิษฐาน สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มตัว ทำไมดาวตกดวงนั้นถึงใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ด้วย
วินาทีถัดมา แสงสีขาวก็กลืนกินภาพตรงหน้าไปจนหมด จากนั้นเขาก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย
【กำลังเปลี่ยนผ่านมิติ...】
【กำลังเชื่อมต่อเซลล์ประสาท...】
【กำลังดึงความทรงจำ...】
【กำลังโหลด... กำลังโหลด...】
“อึก... ปวดหัวชะมัด!”
ฉินอวิ๋นลืมตาขึ้น มองซ้ายมองขวา ก็ยังอยู่ในออฟฟิศ ตอนนี้ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง หมอกยามเช้าด้านนอกตึกสำนักงานยังไม่จางหาย
“ตกใจแทบตาย สงสัยทำงานล่วงเวลามากไป นอกจากโจทย์คณิตศาสตร์แล้ว ฝันอะไรออกมาก็ได้จริง ๆ ด้วย”
เขาหาวแล้วเก็บข้าวของอย่างลวก ๆ ก่อนมองผลงานตลอดสี่ปีบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่ตั้งแต่วันนี้ไปมันก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว
เก็บของทั้งหมดใส่กระเป๋าเป้ แล้วบอกลาสถานที่ที่อยู่มาสี่ปี ในใจก็อดรู้สึกหดหู่ไม่ได้ จะว่าเสียดายก็ไม่ใช่ แค่เป็นความรู้สึกธรรมดาของคนที่ต้องจากสถานที่คุ้นเคยไปเท่านั้น
หันกลับไปมองตึกตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้าย ฉินอวิ๋นปั่นจักรยานสาธารณะสีเหลืองคันหนึ่ง โยกเยกไปทางสถานีรถไฟใต้ดิน
กว่าจะถึงบ้านก็เก้าโมงกว่าแล้ว
ทันทีที่เปิดประตู ภาพห้องรกไปหมดก็ปรากฏตรงหน้า
กล่องพัสดุที่ยังไม่ได้แกะกองอยู่บนพื้น กล่องอาหารเดลิเวอรีจากเมื่อคืนวางอยู่บนโต๊ะกินข้าว ส่วนรองเท้าแตะตรงทางเข้าก็วางระเกะระกะคนละทิศละทาง
บางครั้งเขาก็ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมสาวสวยคนหนึ่งถึงทำบ้านให้รกได้ขนาดนี้ ทั้งที่ภายนอกดูเรียบร้อยมีภูมิฐานแท้ ๆ
“ฉันกลับมาแล้ว!”
ฉินอวิ๋นร้องบอก แต่ไม่ได้หวังว่าจะมีใครตอบ ป่านนี้อีกฝ่ายคงยังนอนอยู่
แต่ครู่ต่อมา ศีรษะหนึ่งก็โผล่ออกมาจากห้องนอน มือกำลังแตะแป้งลงบนใบหน้า
“กลับมาแล้วเหรอ บ่ายนี้ฉันนัดพี่สาวคนโตกับน้องสาวคนเล็กไว้ จะไปรีสอร์ตน้ำพุร้อนสองวันหนึ่งคืน อย่าลืมเก็บบ้านด้วย แล้วก็โอนเงินเดือนเดือนที่แล้วให้ฉันด้วย”
“หืม?”
มือที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าของฉินอวิ๋นชะงัก เขารู้สึกว่าประโยคนี้ฟังดูคุ้น ๆ จึงตอบว่า “จะออกไปเที่ยวอีกแล้วเหรอ? เพิ่งไปมาไม่ใช่หรือไง? อีกอย่าง โบนัสโปรเจกต์เดือนที่แล้วยังไม่ออกเลย ฉันกันเงินผ่อนบ้านกับเงินสำรองไว้ก่อน ไว้เงินออกแล้วค่อยให้เธอได้ไหม?”
เงินเดือนของเขาเดือนละ 25,000 หยวน หักค่าผ่อนบ้าน ค่าใช้จ่ายประจำวัน และเงินที่ต้องส่งให้เธอแล้ว เขาก็ต้องประหยัดกินประหยัดใช้ทุกเดือน อยากเก็บเงินสำรองไว้เผื่อเจอเรื่องไม่คาดคิดบ้าง
แต่น่าเสียดายที่ซ่งหยาไม่ได้ต้องการสิ่งเหล่านั้น เธอต้องการความสบายและความมีหน้ามีตาในตอนนี้ ไม่เคยยอมให้ตัวเองต้องลำบากแม้แต่นิดเดียว
พอได้ยินดังนั้น ซ่งหยาก็เดินออกมาจากห้อง สีหน้าไร้รอยยิ้ม “ฉินอวิ๋น เธอเลิกทำให้หมดสนุกทุกครั้งได้ไหม? ฉันไม่ได้ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายสักหน่อย แค่ออกไปพักผ่อนสองวันเอง ทำไมต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ด้วย? อีกอย่าง ตอนแต่งงานเราก็ตกลงกันแล้วว่าจะส่งเงินให้ฉันเดือนละเท่าไร”
“ฉันไม่ได้ห้ามเธอไป” ฉินอวิ๋นเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมวันนี้หัวถึงตื้ออยู่ตลอด เขายกมือคลึงขมับ “ช่วงนี้ฉันยังต้องหางานใหม่ เก็บเงินไว้หน่อยจะได้สบายใจ เธอน่าจะเห็นใจฉันบ้าง ตอนนี้หางานไม่ง่าย...”
ยังพูดไม่ทันจบ สีหน้าของซ่งหยาก็เย็นชาลงโดยสิ้นเชิง
เธอลุกขึ้นยืน มองชายที่มีแต่ความเหนื่อยล้าเต็มใบหน้าตรงหน้า น้ำเสียงไม่มีความห่วงใย มีเพียงความไม่พอใจ “ฉินอวิ๋น เราแต่งงานกันมาสามปีแล้ว ก่อนแต่งงานเธอพูดไว้ยังไง ฉันไม่ได้หวังให้เธอร่ำรวยมหาศาล แต่อย่างน้อยเธอก็ให้ความรู้สึกมั่นคงกับฉันไม่ได้ แล้วต่อไปเราจะใช้ชีวิตกันยังไง?”
“ทีมของเธอถูกปลดคนเมื่อเดือนก่อน จนตอนนี้ก็ยังหางานใหม่ไม่ได้ ยังกล้าพูดอีกเหรอ?”
“ฉันกำลังพยายามอยู่!”
“พยายามเหรอ?” ซ่งหยาหัวเราะด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ก่อนหันหลังเดินเข้าห้องนอน “พยายามแล้วมันได้อะไร? แผนของเธอมีแต่ประหยัดเงิน ประหยัดเงิน แล้วก็ประหยัดเงินใช่ไหม? อยู่กับเธอฉันไม่กล้าซื้อแม้แต่ของที่ชอบ จะออกไปเที่ยวก็ต้องคิดแล้วคิดอีก นี่คือชีวิตที่เธอให้ฉันงั้นเหรอ?”
ฉินอวิ๋นอ้าปาก แต่ไม่รู้จะพูดอะไร คำหวานที่เคยพูดไว้ก่อนแต่งงานกลายเป็นบูมเมอแรงย้อนกลับมาแทงใจเขา ตอนนั้นพูดเอาเท่ไปทำไมวะ!
“ก็เป็นความผิดฉันจริง ๆ ที่ทำให้เธอมีชีวิตดี ๆ ไม่ได้!”
พูดจบเขาก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาข้าง ๆ รู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด คงแก่แล้วจริง ๆ ถึงอดนอนไม่ไหว
สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเป่ยซิ่นเคอ เขาเคยเล่นเกมในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่กับรูมเมตโต้รุ่ง ไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ ตอนเช้ากลับมหาวิทยาลัยก็ยังไปสนามบาสเกตบอล เล่นจนอีกฝ่ายแพ้ยับได้สบาย ๆ บ่ายยังไปอ่านหนังสือในห้องสมุดต่ออีกหลายชั่วโมง
ซ่งหยาแต่งหน้าเสร็จแล้วลากกระเป๋าเดินทางออกมา พอเห็นเขานอนอยู่บนโซฟาก็อดบ่นไม่ได้ “รีบโอนเงินให้ฉันเร็ว ๆ ฉันจะได้ไม่ไปสาย... อีกอย่าง อาทิตย์หน้าก็วันเกิดครบ 60 ปีของพ่อฉันแล้ว ของขวัญที่ให้เตรียมน่ะ วอลนัตหมวกขุนนางคู่นั้นเตรียมไว้หรือยัง?”
พอได้ยินคำพูดนี้ ฉินอวิ๋นก็สะดุ้งขึ้นมาทันที เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดู แต่ไม่มีข้อความจากซ่งหยาเลย ทำไมถึงรู้สึกคุ้นจัง เหมือนกับที่ฝันเห็นไม่มีผิด?
“คิดอะไรอยู่? ฉันถามอยู่นะ”
ฉินอวิ๋นรีบตอบว่า “วอลนัตหมวกขุนนางคู่นั้นที่เธอพูดถึงราคา 150,000 หยวน ฉันจะไปเอาเงินมาจากไหน?”
“ฉันไม่สน! วันเกิดพ่อฉันครั้งก่อนเธอให้เหล้าไปไม่กี่ขวดเอง แต่ดูของที่พี่สาวคนโตกับน้องสาวคนเล็กให้สิ อันไหน ๆ ก็หลายหมื่นทั้งนั้น คราวนี้เป็นวันเกิดครบ 60 ปี เธอไม่คิดถึงตัวเองก็ต้องคิดถึงฉันบ้าง พ่อแม่ฉันเลี้ยงฉันมาไม่ง่ายเลย ฉันก็ต้อง...”
“ซ่งหยา”
ฉินอวิ๋นขึ้นเสียงเล็กน้อย เพราะอาการปวดหัวทำให้ความอดทนของเขาลดลงมาก “ฉันให้เงินเธอเดือนละ 15,000 หยวน ตลอดหลายปีมานี้เธอก็น่าจะเก็บเงินได้บ้างแล้ว ถ้าเธอยืนกรานจะซื้อ ยืนกรานจะออกไปเที่ยว ทำไมไม่ใช้เงินของตัวเองก่อนล่ะ?”
“ทำไมฉันต้องใช้... นั่นมันเงินของฉัน” ซ่งหยาตอบอย่างไม่พอใจ
“...”
ฟังสิ นี่เป็นคำพูดที่คนพูดกันหรือไง?
ฉินอวิ๋นพูดไม่ออก ลุกขึ้นเดินไปทางห้องนอน “ถ้าอย่างนั้นจะให้ฉันเอาหัวไปซื้อหรือไง?”
“เธอ... ทำท่าทีแบบนี้หมายความว่ายังไง ไม่มีเงินก็ไปขอแม่เธอสิ... แม่เธออยู่คนเดียว ใช้เงินไปก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้ว”
ทันทีที่ซ่งหยาพูดประโยคนี้ ฉินอวิ๋นก็รู้สึกเหมือนลำคอตีบตัน สายใยที่ตึงขึงอยู่ในอกมานานขาดผึงลงในพริบตา!
เขาหลับตาลงทันที สูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อสงบอารมณ์ที่ปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้
ซ่งหยามองฉินอวิ๋นที่นิ่งไม่ไหวติง แต่กลับไม่ทันสังเกตความผิดปกติ เธอยังคงพูดต่อ “เป็นอะไรไป? ฉันพูดผิดตรงไหน? ตอนเราแต่งงาน บ้านเธอให้สินสอดมาแค่ 200,000 หยวน ดูพี่สาวคนโตของฉันสิ ได้ตั้งสองล้าน แถมยังมีวิลล่าอีกหลัง แล้วเธอล่ะ...”
ตอนนั้นฉินอวิ๋นรู้สึกหมดหวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไร้เรี่ยวแรงไปหมด รู้สึกว่าทุกอย่างช่างไร้ความหมาย เขาขยับริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนหันไปมองซ่งหยา ความอัดอั้นเต็มอกในที่สุดก็แปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงสงบนิ่ง
“ซ่งหยา เธอยังรักฉันอยู่ไหม?”
สีหน้าของซ่งหยาตื่นตะลึงอย่างเห็นได้ชัด “เธอ... เธอพูดว่าอะไรนะ?”
ฉินอวิ๋นเอ่ยซ้ำอย่างสงบนิ่ง “ถ้าเธอไม่ได้รักฉันแล้ว เราหย่ากันก็ได้นะ!”
ตอนแรกซ่งหยาชะงักไป เธอไม่อยากเชื่อว่าเขาจะพูดแบบนี้ แต่ต่อมาก็เหมือนถูกกระตุ้นจนโกรธจัดขึ้นมาทันที “ดี หย่าก็หย่าสิ ใครกลัวใครล่ะ? คางคกสามขาหายากก็จริง แต่ผู้ชายสองขามีถมไป ตอนนี้ก็เก็บข้าวของของเธอแล้วไสหัวออกไปเลย!”
ฉินอวิ๋นไม่พูดอะไรสักคำ เดินเข้าห้องนอนแล้วลากกระเป๋าเดินทางออกมา มือสัมผัสหูจับที่เย็นเฉียบ เขามองบ้านที่อยู่มาสี่ปี แต่กลับแทบไม่มีข้าวของสักชิ้นที่เป็นของตัวเองจริง ๆ ในใจว่างเปล่าราวกับผืนดินรกร้าง ไม่เหลือความอาลัยแม้แต่น้อย
แต่ทันทีที่เขายกมือขึ้นเตรียมเก็บเสื้อผ้า เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว “โหลดเสร็จสมบูรณ์!”
สิ้นเสียงนั้น แผงหน้าจอเสมือนโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างไร้ที่มา—
【เจ้าของระบบเปิดใช้งานระบบภารกิจเช็กอินแล้ว เพียงเดินทางไปยังสถานที่ที่ระบบกำหนดและทำภารกิจเช็กอินให้สำเร็จ ก็จะได้รับรางวัลจากระบบ】
【ประกาศภารกิจเช็กอิน: โปรดเดินทางไปยังป้ายรถเมล์ฝั่งตะวันตกตรงสี่แยกถนนฉางชุน ขึ้นรถเมล์สาย 44 ซึ่งวิ่งวนรอบเมืองชั้นนอก แล้วนั่งให้ครบรอบเมือง จึงจะถือว่าเช็กอินสำเร็จ】
ชั่วพริบตานั้น ฉินอวิ๋นรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง เขาสะท้านไปทั้งตัว
เขาจ้องสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเหมือนเห็นผี แล้วรีบขยี้ตาแรง ๆ
“เชี่ย ฉันยังไม่ตื่นเหรอเนี่ย?”