ใครว่าผัวฉันโรคจิต นั่นสามีฉันต่างหาก

ตอนที่ 101 โรคจิตอะไรกัน นั่นสามีฉัน

7 นาที· 1.5K คำ

เซี่ยจวินคุกเข่าลงกับพื้นอย่างหมดแรง ดวงตาเหม่อลอยจ้องตำแหน่งที่หมิงเสี่ยงหายไป

เขาไม่รู้ว่าคุกเข่าอยู่นานแค่ไหน พนักงานสิ่งเลวร้ายในดันเจี้ยนเกมสังหารหมู่แวะมาหลายรอบ อยากพูดด้วยแต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ ส่วนผู้เล่นที่เดินผ่านต่างพากันวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว

ฟ้ามืดลงแล้ว ดวงจันทร์สีแดงแขวนอยู่บนท้องฟ้า

จอมสิ่งเลวร้ายที่เฝ้ามองเหตุการณ์นี้อยู่ จู่ ๆ ก็สะอื้นออกมา “มีมนุษย์ที่ตกหลุมรักสัตว์ประหลาดจริง ๆ ด้วย ไม่ได้รังเกียจอีกฝ่ายเพียงเพราะเป็นสัตว์ประหลาด ช่างเถอะ เห็นแก่ที่พวกเธอเคยเป็นสาวกผู้ภักดีของฉัน และความยึดมั่นอันบ้าบิ่นที่อยากกำจัดฉัน ก็จะให้พวกเธอได้กลับมาพบกันที่นี่แล้วกัน”

มันคลายพลังที่ผนึกความเป็นกึ่งเทพไว้ในตัวหมิงเสี่ยง แล้วชี้นำให้เธอดึงพลังนั้นมาใช้ วิญญาณของเธอที่กำลังจะสลายและกลับสู่ยมโลกจึงถูกพลังเทพสายหนึ่งดึงกลับมา กลายเป็นกึ่งเทพ และปรากฏตัวต่อหน้าเซี่ยจวินอีกครั้ง

ยมโลก: ……ใครจะเข้าใจบ้าง คนทำงานงก ๆ ที่เกือบจะได้ลูกมือฝีมือดีมาอยู่ด้วย จู่ ๆ ก็ต้องเสียไปแล้ว!

“เซี่ยจวิน”

เซี่ยจวินเหมือนวิญญาณหลุดลอย กลายเป็นหุ่นไม้กับรูปสลักหินที่คุกเข่านิ่งไม่ไหวติง จนกระทั่งเสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง ลอยมากับสายลม

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย เงาร่างตรงหน้าเหมือนเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ตอนที่เธอยืนอยู่ตรงนั้นและยิ้มให้เขา ยังคงงดงามสดใสเหมือนดอกไม้

เขายื่นมือออกไปอย่างหวาดหวั่น อยากสัมผัสเธอ แต่พอเห็นว่ามือยังเปื้อนเลือดก็ถูมันกับเสื้อผ้า เมื่อแน่ใจว่าสะอาดจนไม่มีเลือดติดอยู่แม้แต่น้อย จึงค่อย ๆ ขยับเข้าไปหา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป