เงียบงัน
นอกวิลล่าหมายเลข 9 เงียบเสียจนชั่วขณะนั้นเหลือเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันยามต้องลม
ซ่งอวี่ฉิงยืนนิ่งอยู่กับที่ มือทั้งสองยังปิดอยู่ตรงหน้าอก
เธอก้มมองยันต์คุ้มภัยที่ไหม้เกรียมแตกร้าวอยู่บนพื้น แล้วเงยหน้ามองเฉินหนานซึ่งมีสีหน้าสงบนิ่ง ดวงตาคู่งามที่กรีดอายไลเนอร์ไว้อย่างประณีตเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“คุณ... คุณซื้อจริง ๆ เหรอ?”
“แถมคืนนี้ก็จะย้ายเข้าไปอยู่เลย?”
“ใช่ ตอนนี้ไปเซ็นสัญญากันเลย”
หลังพูดคุยกันอยู่พักหนึ่ง ซ่งอวี่ฉิงก็แน่ใจในที่สุดว่าเฉินหนานไม่ได้ล้อเล่น
นี่คือบ้านอาถรรพ์หมายเลข 9 ที่ทำให้เหล่าคนรวยทั่วเจียงโจวหวาดผวา!
ก่อนหน้านี้พวกเจ้าของกิจการที่มีทรัพย์สินหลายสิบล้านหรือเป็นร้อยล้านเคยมาเยือน อย่าว่าแต่ลงไปในห้องใต้ดินเลย แค่ยืนในลานบ้านสองนาที ตอนออกมาก็ขาอ่อนจนต้องหันหลังวิ่งหนีแล้ว
แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับอยู่ข้างในคนเดียวตั้งยี่สิบนาที แถมตอนออกมายังไม่หอบสักแอะ ทั้งยังมองปราดเดียวก็รู้ที่มาของยันต์คุ้มภัยบนคอเธอ!
เมื่อนึกถึงน้ำเสียงนอบน้อมระมัดระวังของคุณเหลยตอนโทรศัพท์มาสั่งการด้วยตัวเองเมื่อครู่ ซ่งอวี่ฉิงก็เริ่มเข้าใจแล้ว
ดูท่าคุณเฉินที่แต่งตัวธรรมดาตรงหน้าคงไม่ใช่คนทั่วไป
“ได้ค่ะ! ในเมื่อคุณเฉินตัดสินใจแล้ว ฉันจะพาคุณไปเซ็นสัญญาที่บริษัทเดี๋ยวนี้!”
ซ่งอวี่ฉิงไม่กล้าละเลยแม้แต่น้อย ท่าทีสุภาพกว่าเมื่อครู่เป็นสิบเท่า
บ้านอาถรรพ์ราคา 5 ล้านหลังนี้ถ้าขายได้จริง แค่ค่าคอมมิชชันเธอก็จะได้ 250,000 หยวน เท่ากับขายคฤหาสน์ทั่วไปได้ตั้งสามหลัง!
ทั้งสองเดินออกจากปากทาง กลับขึ้นรถสายตรวจมุ่งไปยังประตูทางเข้าหมู่บ้าน จากนั้นเรียกรถไปยังสำนักงานใหญ่บริษัทนายหน้าคฤหาสน์ใจกลางเมือง
ตัวแทนบริษัทลงทุนซึ่งถือกรรมสิทธิ์วิลล่าหมายเลข 9 มาถึงห้องเซ็นสัญญารับรองแขกก่อนแล้ว พร้อมเอกสารสิทธิ์บ้าน ตราประทับบริษัท และเจ้าหน้าที่ฝ่ายกฎหมายครบชุด ตามคำบอกของเหลยว่านจวิน
อีกฝ่ายเกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นเสียก่อน
วิลล่าหมายเลข 9 ว่างมาสองปีแล้ว แค่ค่าดูแลสถานที่ราคาแพงก็ทำให้ขาดทุนทุกเดือน พอเจอคนซื้อซื่อบื้อสักคน พวกเขาก็แทบอยากรีบโยนบ้านทิ้งให้พ้นมือ