เซียนหญิงใจเย็นก่อน ข้าไม่ใช่คนใจง่าย

ตอนที่ 4 เซียนหญิงใจเย็นก่อน ข้าไม่ใช่คนเหลวไหลเสียหน่อย

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เช่นนั้นก็เริ่มเถิด วันนี้เจ้าต้องบรรลุขั้นหลอมปราณหนึ่งชั้นให้ได้”

เซียวชิงฉือได้ยินดังนั้นก็เบิกตาค้าง ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ เกือบคิดว่าหูของตนมีปัญหา

“บรรลุขั้นหลอมปราณหนึ่งชั้นภายในวันนี้หรือ? อาจารย์ ท่านล้อข้าเล่นกระมัง?”

ก่อนข้ามมิติมา เขาก็เป็นเพียงคนธรรมดาสามัญคนหนึ่ง อย่าว่าแต่บำเพ็ญเซียนเลย แม้แต่วิชาพลังภายในก็เคยเห็นแต่ในนิยาย

แต่ตอนนี้กลับถูกสั่งให้ก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญภายในวันเดียว นี่มันเหลวไหลสิ้นดี

เซียวชิงเยว่ยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย แววตาเย็นชาจับจ้องมาที่เขา ดวงตาคู่นั้นกระจ่างใสและคมกริบ แผ่แรงกดดันโดยกำเนิดของผู้แข็งแกร่งขั้นว่าที่จักรพรรดิ จนผู้คนแทบหายใจไม่ออก

“ข้าไม่เคยล้อเล่น”

น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าหนักแน่นจนมิอาจโต้แย้ง

“พรสวรรค์ทางกายของเจ้าล้ำเลิศ หาได้ยากยิ่งในหมื่นคน ผู้บำเพ็ญที่มีพรสวรรค์เพียงเล็กน้อยยังต้องใช้เวลาสิบวันสร้างรากฐาน ส่วนเจ้าใช้เวลาหนึ่งวันบรรลุขั้นหลอมปราณ นี่เป็นเพียงข้อกำหนดขั้นต่ำ หากทำไม่ได้ ก็จงถูกกักบริเวณสามวัน งดอาหารและน้ำ”

เซียวชิงฉือหน้าหมองลงทันที ในใจก่นด่าไม่หยุด

สรุปแล้วการข้ามมิติของฉันไม่ได้เริ่มด้วยการได้ของวิเศษ แต่ดันมาเจออาจารย์มารร้ายเข้าให้ใช่ไหม?

สามวันแรกถูกทรมานจนปวดเมื่อยไปทั้งตัว เอวแทบไร้เรี่ยวแรง กว่าจะรอดชีวิตมาได้ก็แทบแย่ นึกว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบเพื่อค่อย ๆ เติบโต ที่ไหนได้ เพิ่งกราบอาจารย์ก็เจอการฝึกนรกแตก ชีวิตแบบนี้ฉันทนต่อไปอีกวันไม่ไหวแล้วจริง ๆ

เขาก้มมองรอยแดงจากการข่วนบนหน้าอกที่ยังไม่จาง ผิวเนื้อยังคงเจ็บแปลบ ๆ ทันใดนั้นความกล้าที่จะโต้แย้งก็หายวับไปจนหมด

คนฉลาดย่อมไม่เอาตัวไปเสี่ยงกับเรื่องตรงหน้า อีกฝ่ายเป็นยอดฝีมือขั้นว่าที่จักรพรรดิที่บีบเขาตายได้ง่าย ๆ เพียงพลิกมือ

“ได้ ข้าจะฝึก”

เซียวชิงฉือพยักหน้าหงอย ๆ ราวกับยอมแพ้ต่อชะตากรรม

เมื่อเห็นเช่นนั้น เซียวชิงเยว่ก็แตะปลายนิ้วเบา ๆ แสงวิญญาณสีขาวนวลสายหนึ่งพุ่งออกจากฝ่ามือของนาง ก่อนจะตกลงกลางหว่างคิ้วของเซียวชิงฉืออย่างแม่นยำ

ชั่วพริบตา เคล็ดวิชาบำเพ็ญอันลึกซึ้งยากเข้าใจนับไม่ถ้วนก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขาดุจคลื่นสมุทร ทั้งวิธีโคจรเส้นปราณ เคล็ดลับชักนำปราณเข้าสู่กาย และแก่นแท้แห่งการบำเพ็ญขั้นหลอมปราณ ต่างอัดแน่นอยู่ในทะเลสำนึกของเขาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง เพียงกวาดตามองก็จดจำได้ไม่ลืม

“เคล็ดชักนำปราณเสวียนอวิ๋น เป็นวิชาพื้นฐานของสำนักเรา เหมาะกับสภาพร่างกายของเจ้าที่สุด จงรวมสมาธิ สงบจิต ขจัดความคิดฟุ้งซ่าน ชักนำปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินเข้าสู่กาย ชำระล้างเส้นปราณ แล้วรวบรวมไว้ในตันเถียน”

เซียวชิงเยว่สั่งเสียงเรียบ นางนั่งหลังตรงบนม้านั่งหิน อาภรณ์ขาวดุจหิมะ คิ้วตาเย็นชาเหนือโลกีย์ ประหนึ่งเซียนสวรรค์ผู้ลงมาจากฟ้าเก้าชั้น ไม่แปดเปื้อนกลิ่นอายโลกมนุษย์ ทว่าในสายตาของเซียวชิงฉือ นางเป็นอาจารย์หญิงผู้เย็นชาทว่าใจเหี้ยม ที่คลั่งไคล้การฝึกฝนอย่างแท้จริง

เซียวชิงฉือไม่กล้าประมาท เขาทำตามคำสั่ง นั่งขัดสมาธิแล้วค่อย ๆ หลับตาลง

ต้องยอมรับว่าสภาพร่างกายของเขาน่าอัศจรรย์จริง ๆ

ทันทีที่จิตใจสงบนิ่ง ปราณวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ทั่วฟ้าดินรอบกายก็คล้ายถูกแรงดูดอันมหาศาล ดึงดูดให้พุ่งเข้าหาร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง

ปราณวิญญาณที่เดิมไร้รูปร่างไร้สีสัน ก่อตัวเป็นหมอกสีขาวบาง ๆ รอบกาย ห่อหุ้มเขาไว้ทั้งร่าง

ปราณวิญญาณซึมผ่านรูขุมขนเข้าสู่ร่างกาย ไหลไปตามเส้นปราณตามเคล็ดวิชาชี้นำ ความรู้สึกอุ่นร้อนซ่านซ่าแผ่ไปทั่วแขนขาและกระดูก ขจัดความเหนื่อยล้าและความปวดเมื่อยที่ยังหลงเหลือ แม้แต่อาการปวดเอวจากเมื่อวานก็ทุเลาลงไปกว่าครึ่ง

เซียวชิงเยว่ซึ่งนั่งมองอยู่ด้านข้างหรี่ตาลงเล็กน้อย แววประหลาดใจจาง ๆ วูบผ่านดวงตา

นางรู้แต่แรกแล้วว่าสภาพร่างกายของคนผู้นี้ล้ำเลิศ เข้ากันได้กับพลังหยินหยางของนาง เป็นว่าที่คู่บำเพ็ญอันยอดเยี่ยมที่หาได้ยากในรอบล้านปี แต่ถึงจะเห็นกับตา นางก็ยังอดตื่นตะลึงไม่ได้

ผู้บำเพ็ญทั่วไปต้องใช้เวลาปรับตัวอย่างน้อยครึ่งชั่วยามกว่าจะชักนำปราณเข้าสู่กายได้ ส่วนผู้มีพรสวรรค์ธรรมดาอาจต้องใช้เวลาหลายวัน แต่เขาเพียงหลับตาครู่เดียวก็ชักนำปราณเข้าสู่กายได้สำเร็จแล้ว ความราบรื่นในการโคจรปราณวิญญาณยังเหนือกว่าเหล่าอัจฉริยะทุกรุ่นของสำนักอย่างยิ่ง

มิน่าเล่า วันนั้นหลังจากทั้งสองหลอมรวมกันเพราะขาดสติ นอกจากพลังบำเพ็ญของนางจะไม่ลดลงแล้ว ยังมั่นคงขึ้นจนถึงขั้นว่าที่จักรพรรดิหกชั้น และถึงขั้นสัมผัสขอบเขตของขั้นว่าที่จักรพรรดิเจ็ดชั้นได้

สภาพร่างกายอันน่าอัศจรรย์เช่นนี้ หากสังหารทิ้งไปก็น่าเสียดายเกินไปจริง ๆ

เซียวชิงเยว่หลุบตาลง ซ่อนอารมณ์ซับซ้อนในดวงตา ใบหน้าเย็นชายังคงไร้คลื่นอารมณ์

เพียงแต่ปลายนิ้วงอลงเล็กน้อย เมื่อนึกถึงความพัวพันเร่าร้อนอันบ้าคลั่งตลอดสามวันนั้น ใบหูของนางก็ขึ้นสีแดงจาง ๆ อย่างเงียบเชียบจนแทบสังเกตไม่เห็น

นางมีชีวิตมานับพันปี จิตใจมุ่งมั่นกระจ่างใส ไร้ความปรารถนา ยึดถือกฎเซียนอย่างเคร่งครัด ไม่เคยมีความคิดลุ่มหลงแม้แต่น้อย แต่กลับพลาดท่าให้เด็กหนุ่มผู้เพิ่งก้าวเข้าสู่โลกหล้าเบื้องหน้า

ความหวั่นไหวที่ควบคุมไม่ได้ จิตแห่งมรรคาที่ปั่นป่วน และความแนบชิดเร่าร้อนถึงขีดสุด ล้วนเป็นข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตเซียนนับหมื่นปีของนาง และเป็นมลทินเพียงหนึ่งเดียวเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้ นางจึงสังหารเขาไม่ได้

ประการแรก สภาพร่างกายของเขาเข้ากันได้กับนาง การเก็บเขาไว้ย่อมเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการบำเพ็ญของนาง ประการที่สอง ความพัวพันตลอดสามวันนั้นมิใช่เจตนาของทั้งคู่ตั้งแต่แรก ความแค้นและบุญคุณที่เกี่ยวพันกันได้พันพัวจนยากจะแยก หากสังหารเขาก็มีแต่จะเพิ่มมารในใจและทำลายรากฐานมรรคาของนาง

การรับเขาเป็นศิษย์และเก็บไว้ข้างกาย นอกจากเป็นการชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียแล้ว ยังเป็นการผูกมัดตัวแปรเพียงหนึ่งเดียวนี้ไว้ให้แน่นหนา

กาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน

เพียงสองชั่วยาม หมอกปราณวิญญาณสีขาวรอบกายเซียวชิงฉือก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น ราวกับกำลังจะควบแน่นเป็นรูปธรรม

ภายในตันเถียนของเขา พลังวิญญาณบริสุทธิ์สายหนึ่งหยั่งรากมั่นคงแล้ว ไหลเวียนไปตามเส้นปราณวนซ้ำไปมาไม่รู้จบ

“สำเร็จแล้วหรือ?”

เซียวชิงฉือลืมตาพรึ่บ แววดีใจวาบผ่านดวงตา

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าสภาพภายในร่างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ร่างกายเบาสบายขึ้นหลายเท่า ประสาทสัมผัสทั้งห้าเฉียบคมอย่างยิ่ง แม้เสียงลมพัดใบไม้ร่วง เสียงแมลงร้องและเสียงนกร้องก็ได้ยินอย่างชัดเจน ร่างกายเต็มเปี่ยมด้วยพลังที่ไม่เคยมีมาก่อน

【ขั้นหลอมปราณหนึ่งชั้น สำเร็จ】

เขาแทบไม่ต้องออกแรง ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น ราวกับเป็นเรื่องง่ายดายเกินจริง

เซียวชิงเยว่เงยหน้าขึ้น สายตาเย็นชากวาดผ่านพลังวิญญาณที่ไหลเวียนรอบกายเขา ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“พอใช้ได้ ความเข้าใจพอใช้ได้ สภาพร่างกายยอดเยี่ยม ไม่เสียแรงที่ข้าฝ่าฝืนกฎรับเจ้าเป็นศิษย์”

เซียวชิงฉือกลอกตาในใจ คำว่าพอใช้ได้อะไรกัน? นี่มันพรสวรรค์โกงฟ้าชัด ๆ!

แต่เขาไม่กล้าเถียง จึงได้แต่นั่งเรียบร้อย ทำท่าราวกับกำลังตั้งใจขอคำชี้แนะ

“อาจารย์ แล้วต่อไปข้าควรฝึกสิ่งใด?”

เซียวชิงเยว่ลุกขึ้น อาภรณ์ขาวพลิ้วไหว รูปร่างสง่างามเย็นชาและโดดเดี่ยว ยืนอยู่กลางลานเรือนแล้วออกคำสั่งเสียงเรียบ

“มั่นคงรากฐานขั้นหลอมปราณหนึ่งชั้นเสีย ก่อนตะวันตกดินวันนี้ เจ้าต้องทะลวงขึ้นขั้นหลอมปราณสองชั้น”

เซียวชิงฉือชะงักงัน มุมปากกระตุกไม่หยุด

“??? อาจารย์ ท่านไม่เกินไปหน่อยหรือ? เพิ่งบรรลุชั้นหนึ่งก็จะให้ข้าทะลวงไปชั้นสองแล้ว?”

วันเดียวสองชั้น? มองไปทั่วทั้งสำนักเสวียนอวิ๋นของนางแล้ว เกรงว่าความเร็วในการบำเพ็ญเช่นนี้คงไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนและคงไม่มีใครทำได้อีก!

เซียวชิงเยว่เหลือบมองเขา สีหน้านิ่งสงบแต่แฝงแรงกดดันอันเด็ดขาด

“สำหรับเจ้าแล้ว ไม่ยาก”

นางก้าวเข้ามาช้า ๆ รูปร่างสูงโปร่ง อาภรณ์เซียนพลิ้วผ่านพื้นหินเขียวโดยไม่เปื้อนฝุ่นแม้แต่น้อย

ระยะห่างระหว่างทั้งสองหดสั้นลงฉับพลัน กลิ่นหอมเย็นละมุนโชยมาปะทะใบหน้า วนเวียนอยู่ตรงปลายจมูกของเซียวชิงฉือ

เมื่ออยู่ใกล้กัน เซียวชิงฉือมองเห็นคิ้วตางดงามประณีตของนางได้อย่างชัดเจน ผิวขาวเนียนกระจ่างดุจหยกมันแพะเนื้อดี ทว่าความเย็นชาเหินห่างในดวงตาคู่นั้นกลับทำให้ผู้คนไม่กล้าคิดล่วงเกินแม้แต่น้อย

แต่เซียนหญิงขั้นว่าที่จักรพรรดิผู้เย็นชาเฉกเช่นจันทราและสูงส่งเหนือผู้คนเช่นนี้ เมื่อสามวันก่อนกลับมีความพัวพันเร่าร้อนแสนบ้าคลั่งกับเขา

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ลำคอของเซียวชิงฉือก็พลันตีบตันขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ทั้งร่างรู้สึกกระอักกระอ่วน รอยข่วนบนหน้าอกคล้ายกลับมาร้อนวูบวาบอีกครั้ง

เซียวชิงเยว่ดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่าเขาใจลอยและจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นลงหลายส่วน

“การบำเพ็ญต้องไร้ความคิดฟุ้งซ่าน จิตใจเจ้าไม่สงบ กำลังคิดอะไรอยู่?”

เซียวชิงฉือได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน รีบเก็บภาพฟุ้งซ่านเละเทะในหัว แล้วกระแอมเบา ๆ

“มะ...ไม่มีอะไร ข้าจะสงบใจฝึกเดี๋ยวนี้ พยายามทะลวงไปชั้นสองให้ได้โดยเร็ว!”

เมื่อเห็นเด็กหนุ่มรีบรวบรวมสมาธิและแสร้งทำตัวว่าง่าย แววผิดปกติจาง ๆ ก็วูบผ่านดวงตาของเซียวชิงเยว่ รวดเร็วจนไม่มีผู้ใดจับสังเกตได้

นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงแผ่วเบาดุจสายลม ทว่าแฝงความซับซ้อนที่ไม่มีผู้ใดเข้าใจ

“เซียวชิงฉือ จงอยู่ข้างกายข้าและตั้งใจบำเพ็ญให้ดี”

“นับจากนี้จงสำรวมตน อย่าได้คิดฟุ้งซ่านไปเอง”

ถ้อยคำนี้ฟังคล้ายคำตักเตือน คล้ายคำกำชับ และยิ่งคล้ายการพันธนาการอย่างแยบยล

นางจะเก็บเด็กหนุ่มผู้บังเอิญก้าวเข้ามาในชีวิตเซียนอันเย็นชาของนางไว้ข้างกายให้แน่นหนา ฝึกฝน ขัดเกลา และควบคุมเขา ให้ตัวแปรเพียงหนึ่งเดียวนี้กลายเป็นวาสนาในการบำเพ็ญของนางอย่างสมบูรณ์ มิใช่มารในใจ

เซียวชิงฉือพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความอับจนหนทาง

ในที่สุดเขาก็มองออกอย่างถ่องแท้แล้ว

นี่มันการข้ามมิติมาบำเพ็ญเซียนเพื่อพลิกชะตาอะไรกัน? ชัด ๆ ว่าเขาถูกอาจารย์หญิงผู้เย็นชาจับมาเลี้ยงไว้ใกล้ตัว แถมยังมีสายสัมพันธ์พิเศษติดตัว ถูกนางควบคุมไว้ตลอดทั้งวันอีกต่างหาก!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป