“เสี่ยวหนิง เธอจะไปถือสาพวกนางทำไมกัน?” หัวจื่อถอนหายใจ
หลังจากเมื่อวานที่ได้อยู่ด้วยกัน และพ่อของเขาก็บอกว่าหนิงเยวียนเป็นเด็กสาวดีรู้จักบุญคุณคน เขาเลยค่อนข้างจะเอ็นดูหนิงเยวียนเหมือนน้องสาว
หนิงเยวียนกลับยิ้มบางๆ ไม่ใส่ใจ แล้วยกคานหาบขึ้นอีกครั้ง “ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่หัวจื่อ ฉันไม่อยากเสียเวลามีเรื่องกับพวกนาง”
คนพวกนี้เอาแต่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องคะแนนแรงงานไม่กี่แต้มทั้งวัน แต่รู้ไหมว่าอีกไม่นานทุกอย่างก็จะเปิดเสรีเต็มที่
แค่หัวไว ขยันให้พอ ก็ไม่มีวันอดตาย!
ไม่ต้องไปยุ่งกับกลุ่มเล็กๆ ที่มีถังเจินเจินเป็นหัวโจก เธอยังสบายใจกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องคอยระวังว่าผู้หญิงคนนั้นจะเล่นตุกติก
หัวจื่อจัดให้หนิงเยวียนไปทำงานกับชาวบ้าน นึกถึงที่พ่อกำชับไว้ เลยแอบบอกพวกชาวบ้านที่สนิทให้ช่วยดูแลหนิงเยวียนหน่อย
ชาวบ้านส่วนใหญ่เห็นว่าหนิงเยวียนแต่งงานกับพวกถูกส่งลงมาเปลี่ยนแปลงแก้ไข ต่างก็พากันคิดว่าสหายสาวน้อยผู้ไปใช้แรงงานในชนบทคนนี้น่าสงสารและก็โง่จริงๆ เลยเต็มใจจะดูแลเธออยู่บ้าง
หนิงเยวียนกลับรู้สึกว่าทำงานสบายกว่าตอนอยู่ในกลุ่มสหายหนุ่มสาวที่ไปใช้แรงงานในชนบทมากนัก ถึงกายจะเหนื่อย แต่ใจไม่เหนื่อย
ตกเย็นเลิกงาน หม่านฮวาเมียของหัวจื่อยัดซาลาเปาลูกใหญ่กับถั่วฝักยาวดองเปรี้ยวที่เพิ่งดองใหม่ให้เธอหลายอัน แล้วยังเด็ดผักสีเขียวอ่อนๆ น้ำดีอีกสองสามกำมือให้
ถือว่าเป็นของตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ สำหรับเหล้าขวดนั้นกับลูกอม
หนิงเยวียนดีใจมาก ทำงานในทุ่งมาทั้งวันเหนื่อยจนไม่อยากไปจับปลาอีก ก็แค่เอาผักกับถั่วดองไปผัดๆ กินกับซาลาเปาและโจ๊กมันหวาน ก็เป็นอันเสร็จมื้อเย็น
หรงเจาหนานยังคงเป็นฝ่ายล้างชาม เก็บกวาดปัดถู ไม่ได้รังเกียจที่อาหารเย็นไม่มีเนื้อสัตว์แม้แต่น้อย กินหมดอย่างเงียบๆ
ตกดึก หนิงเยวียนก็ยังอาบน้ำล้างหน้าเสร็จแล้วนั่งอ่านหนังสือต่อ รอให้หรงเจาหนานเข้านอนก่อน เธอค่อยขึ้นเตียงทีหลัง
แต่พอหลังเที่ยงคืนฝนตก หนิงเยวียนงัวเงียลุกขึ้นนั่ง ก็พบว่า... บนเตียงเหลือเธอเพียงลำพังอีกแล้ว