หนิงเยวียนล้างมือเสร็จแล้วมองไปที่โต๊ะ บนนั้นวางจานผัดหน่อไม้กระเทียมกับหมูสามชั้นหนึ่งจาน ผัดผักบุ้งน้ำมันหมูหนึ่งจาน และโจ๊กมันหวานหนึ่งหม้อ
“กินเถอะ” หรงเจาหนานยื่นตะเกียบให้เธอ หนิงเยวียนรับชามกับตะเกียบมา แล้วรีบตักข้าวเข้าปากหลายคำ
ผักบุ้งน้ำมันหมูผัดได้นุ่มอร่อยมาก หน่อไม้กระเทียมกับหมูสามชั้นก็หอมชวนกิน
เธออดเอ่ยด้วยความประทับใจไม่ได้ “คุณทำอาหารเก่งจังเลย ฉันนึกว่าคุณทำไม่เป็นเสียอีก”
ปกติเธอจะเป็นคนทำอาหาร ส่วนเขาเป็นคนเก็บกวาดเตาไฟและล้างชาม
หรงเจาหนานมองดูเธอกินอย่างอิ่มเอมใจ มุมปากเขากระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “เมื่อก่อนตอนอยู่หน่วยทหารเคยเรียนจากพ่อครัวใหญ่ของหน่วยงานครัว พ่อครัวใหญ่คนนั้นก่อนหน้านี้เคยเป็นพ่อครัวใหญ่ของหออาหารฮุ่ยปินโหลวที่เจียงหนาน”
ตัวเขาเองนั้นเรื่องกินเป็นคนเลือกมาก แต่การอยู่ในกองทัพและยุคสมัยนี้ แค่ได้กินอิ่มก็นับว่าดีมากแล้ว
ทันใดนั้นหนิงเยวียนก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบลุกขึ้นไปเปิดตะกร้าสะพายหลัง หยิบของที่ห่อด้วยกระดาษไขออกมาชิ้นหนึ่ง
เธอคลี่กระดาษไขออก เผยให้เห็นไก่ย่างครึ่งตัวที่อยู่ข้างใน “มัวแต่ไปทะเลาะกับกินข้าวจนเกือบลืม ฉันซื้อมาจากในเมืองตอนไปมา ยังอุ่น ๆ อยู่เลย รีบกินเถอะ”
หรงเจาหนานมองไก่ย่างหอมกรุ่น แล้วหันมามองหนิงเยวียน “ดูท่าทางวันนี้ขายหมูสามชั้นได้ดีทีเดียว”
ไม่อย่างนั้นสายลับเล็ก ๆ จะยอมซื้อไก่ย่างมาได้ยังไง
หนิงเยวียนได้ยินดังนั้นก็รีบหยิบถุงเงินที่พกติดตัวออกมาวางบนโต๊ะ “เงินสี่สิบหยวน แถมคูปองอาหารแห่งชาติอีกยี่สิบห้าจิน คูปองอาหารจังหวัดห้าจิน แล้วก็คูปองขนมห้าจินแน่ะ!”
รวมกับคูปองอาหารในเมืองยี่สิบสองจิน คูปองผ้าสิบสองฉื่อ คูปองน้ำมันห้าจิน และคูปองขนมหนึ่งจินที่ได้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้เธอมีในมือค่อนข้างมากทีเดียว