หนิงเยวียนชะงัก ก่อนจะโมโหพลางยกมือผลักเขา "อย่าคิดนะว่าตัวสูงแล้วจะรังแกคนอื่นได้!"
หรงเจาหนานคว้าข้อมือเธอไว้ "ฉันแค่อยากบอกให้รู้ว่า ฉันยอมรับว่าที่เธอพูดมันก็มีเหตุผลอยู่บ้าง"
สายลับเล็กๆ คนนี้จำเป็นต้องโมโหขนาดนี้เลยหรือ?
ท่าทางโมโหของเธอมันไม่เหมือนพุ่งเป้ามาที่เขา ดูเหมือนเธอจะเอาเรื่องไม่พอใจจากคนอื่นมาระบายใส่เขามากกว่า
"ไม่ว่าจะความคิดเห็นส่วนตัวหรือข้อเท็จจริง ที่ฉันพูดมันก็มีเหตุผลทั้งนั้น พูดจาแดกดันไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาแถมยังทำร้ายจิตใจด้วย!"
หนิงเยวียนขึ้นเสียง พร้อมกับดึงมือกลับอย่างน้อยใจและโมโห
หรงเจาหนานมองเธอ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหันว่า "ดี ต่อไปฉันจะปรับวิธีการพูดของตัวเอง"
หนิงเยวียนชะงัก มองสีหน้าของหรงเจาหนาน จู่ๆ เธอก็สงบลงเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็น
ถึงสิ่งที่ตัวเองพูดจะถูกต้อง แต่เธอก็มีปฏิกิริยามากเกินไป
หรงเจาหนานไม่ใช่หลี่เหยียน และไม่ใช่แม้แต่หลี่เหยียนในตอนนี้ เขาไม่สมควรต้องมารับความโกรธและความน้อยใจของเธอ
เธอไม่ได้เป็นหนี้หรงเจาหนาน และหรงเจาหนานก็ไม่ได้เป็นหนี้เธอ
ตัวเธอในชีวิตแต่งงานก่อนหน้านั้นน้อยใจมากจริงๆ และสะสมความขุ่นเคืองไว้มากมาย
แต่ตอนนี้เธอได้เกิดใหม่แล้ว นั่นคือตัวเธอในอดีต ไม่ควรนำอารมณ์แย่ๆ เหล่านั้นติดมาสู่ชีวิตนี้ และถูกอารมณ์ครอบงำ!
แล้วมันจะต่างอะไรกับการจมอยู่กับอดีตที่เจ็บปวดกันเล่า?