หนิงเยวียนไม่ได้สังเกตว่าเขาใจลอย เพียงเห็นคนข้างกายเงียบไป ก็เอาแต่ย่างเนื้อ
เธอยกมือขึ้นดึงแขนเสื้อเขา "คุณคิดว่าแผนของฉันเป็นอย่างไรบ้าง"
หรงเจาหนานหลุบตาลง ขนตายาวทอดเงาบนใบหน้าขาวซีดเย็นชา "ไม่มีอะไร ถึงสองปีมานี้จะผ่อนคลายขึ้น แต่ก็ยังต้องระวัง"
หากมีใครส่งนางมาแฝงตัวอยู่ข้างกายเขา เหตุใดจึงดูราวกับขัดสนเงินทองถึงเพียงนั้น
คนบังคับบัญชาของนางไม่ได้ให้เงินทุนทำกิจกรรมเพียงพอหรือ
หนิงเยวียนยิ้มตาหยีผงกศีรษะ "วางใจเถิด ฉันจะระวังไม่ให้เป็นภาระแก่คุณ ว่าแต่ ยังมีแตงอีกหรือไม่ ฉันอยากกินแตง"
ต่อไปนางยังต้องพึ่งพาท่านผู้นี้ให้ล่าสัตว์ในป่ามาขายอีกมาก
นางจะเป็นพ่อค้าคนกลางชั้นยอด
หรงเจาหนานชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง "ได้ ผมจะไปเอามา"
เหตุใดจึงรู้สึกว่านางยิ้มเอาใจเกินไป ราวกับพ่อค้าเจ้าเล่ห์
……
ทั้งสองคนวุ่นวายอยู่อีกครึ่งค่อนคืนจึงรมควันเนื้อได้สองรอบอย่างดี หนิงเยวียนทั้งเหนื่อยทั้งง่วง พลางกลับเนื้อ พลางสัปหงก
หรงเจาหนานนั่งอยู่ข้างกองไฟ จู่ ๆ ก็รู้สึกไหล่หนึ่งหนักขึ้น เขาหันไปมอง หนิงเยวียนเอียงตัว ศีรษะพิงไหล่เขาหลับไปแล้ว
ผมเปียยาว ใบหน้ากลมแนบไหล่เขาอย่างนุ่มนวล ริมฝีปากอ่อนชื้น ราวกับกระต่ายน้อยไร้พิษภัย
แววตาเขามืดมนลึกล้ำ ไม่รู้เหตุใดจึงไม่ปริปาก ยอมให้นางพิงตนหลับไป
แม้แต่ตัวเขาเองก็ค่อย ๆ หลับตาลงอย่างไม่รู้ตัว
เมื่อหนิงเยวียนตื่นขึ้น ฟ้าก็เริ่มสางเล็กน้อยแล้ว
นางลืมตาก็พบว่าตนเองแนบอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่ง เงยหน้ามองก็สบกับใบหน้าของบุรุษผู้หลับใหลตรงหน้าในระยะใกล้ชิด